Πρόκειται για ένα σχέδιο που οδηγεί στο βήμα της απόλυτης κατάργησής τους και συντελεί στην πληρωμή των σακούλων μιας χρήσης σε κάθε κατάστημα της ευρύτερης αγοράς.

Με τη σκέψη ότι ο μέσος πολίτης της Ευρώπης χρησιμοποιεί 500 πλαστικές σακούλες κάθε χρόνο με μόνο μια χρήση, το μέτρο χαρακτηρίζεται μέχρι και αναγκαίο. Παράλληλα, το 2008 η Ευρωπαϊκή παραγωγή πλαστικών τσαντών οδηγήθηκε στους 3,4 εκατομμύρια τόνους, ενώ η ανακύκλωσή παρουσιάστηκε ως ελάχιστη με το ποσοστό του 6,4%. Η πρόταση ίσως περιλαμβάνεται και στην«Πράσινη» Ευρωπαϊκή Βίβλο για τα πλαστικά υλικά που αναμένεται να αλλάξει τα οικολογικά δεδομένα των 27 κρατών – μελών.

Πάντως, παρόλη την απέραντη χρήση τους, οι Ευρωπαίοι επιθυμούν την «απεξάρτησή» τους από τις πλαστικές σακούλες, καθώς σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Κομισιόν, τα 2/3 των καταναλωτών ζητούν την απόλυτη απαγόρευση τους. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι πέρυσι η Ιταλία αποτέλεσε την πρώτη χώρα της Ευρώπης, η οποία κατάργησε τις μη βιοδιασπώμενες πλαστικές σακούλες μιας χρήσης, κίνηση που ακολούθησε και η Κίνα, η Ιρλανδία και το Μπαγκλαντές.

Επί του παρόντος, οι καταναλωτές πληρώνουν για δέκα δισεκατομμύρια «δωρεάν» σακούλες που διανέμονται κάθε χρόνο, μέσω υψηλότερων λογαριασμών στα εμπορεύματα. Παράλληλα οι περισσότερες σακούλες δεν επαναχρησιμοποιούνται και καταλήγουν σε χώρους υγειονομικής ταφής για τα επόμενα 1.000 χρόνια. Τουλάχιστον μέχρι να συμφωνηθεί η καθολική απαγόρευση για την Ευρωπαϊκή Ένωση καλό είναι να επαναχρησιμοποιούνται όσο το δυνατόν περισσότερες φορές πριν πεταχτούν…

Η απόλυτα ειρηνική γιορτή για την προώθηση του ποδηλάτου ως μέσου μετακίνησης ενάντια στην κουλτούρα του αυτοκινήτου και την ρύπανση που δημιουργεί, για την απεξάρτηση μας από το πετρέλαιο και τις μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, για τον άνθρωπο και το περιβάλλον, για την απενοχοποίηση του φυσικού γυμνού μας σώματος.

5η Διεθνής Γυμνή Ποδηλατοδρομία
Παρασκευή 1 Ιουνίου 2012
Η τοποθεσία θα ανακοινωθεί

Για άλλη μια χρονιά βγαίνουμε από τα ρούχα μας και για το κοινωνικό αδιέξοδο που μας οδηγούνε. Η ποδηλατοδρομία έχει ειρηνικό και καλλιτεχνικό χαρακτήρα. Ζωγραφισμένα και στολισμένα γυμνά σώματα και ποδήλατα, φυσική διακόσμηση, αξεσουάρ, χρώματα, μουσική, η μη βία και το χιούμορ, θα είναι τα όπλα μας για να διεκδικήσουμε ολοένα και φιλικότερες προς τον άνθρωπο, το περιβάλλον και το ποδήλατο πόλεις. Ελάτε όσοι γυμνοί τολμάτε με κέφι και φαντασία.

Μπορείτε να συμμετέχετε και με άλλα εναλλακτικά μη μηχανοκίνητα μέσα μετακίνησης όπως skateboards, rollers, πατίνια.

Ενημερωθείτε για τα νέα μας, παράλληλες εκδηλώσεις και προβολές, βοηθήστε και εσείς στην οργάνωση. Η Διεθνής Γυμνή Ποδηλατοδρομία είναι μια αυτό-οργανωμένη εθελοντικά εκδήλωση από καθημερινούς πολίτες.

Πληροφορίες/Info:
Σελίδα/Site http://www.worldnakedbikeride.gr/
Facebook http://facebook.com/wnbr.greece
Facebook event http://www.facebook.com/events/277214982360535/
Google+ http://plus.google.com/108013343744026646687/
Twitter http://twitter.com/wnbr_greece
E-mail info@worldnakedbikeride.gr

Η σειρά Κιβωτός.gr θα αποτελείται από έξι Ντοκιμαντέρ διάρκειας 45 λεπτών, έξι ταξίδια σε μία Ελλάδα που αντιστέκεται ακόμα. Που δεν περιμένει αλλά τολμά. Δεν αρκείται στην κριτική αλλά προσπαθεί. Δεν μένει στα λόγια αλλά προχωρά σε πράξεις. Λαμπρά δείγματα μιας άλλης Ελλάδας, τα έξι πρώτα κομμάτια της δικιάς μας κιβωτού, έτσι όπως την οραματίστηκαν οι παρουσιαστές και η παραγωγή της εκπομπης.

Το κάθε επεισόδιο θα πραγματεύεται ένα διαφορετικό θέμα από αυτά που ίσως δύσκολα βρίσκουν θέση στις σελίδες των περιοδικών και στα τηλεοπτικά προγράμματα αλλά που εμείς ξεχωρίσαμε και μελετήσαμε ιδιαίτερα.

Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή στην ελληνική ιστορία προκύπτει η ανάγκη να αναζητήσουμε και να αναδείξουμε το θετικό πρόσωπο της χώρας μας. Πρωτοβουλίες σύγχρονες και δημιουργικές από πολλούς και διαφορετικούς τομείς που όλες μαζί συμπληρώνουν το θετικό πρόσημο της Ελλάδας. Μία περιπλάνηση σε επιτεύγματα γενικής θεματολογίας από τον πολιτισμό και την οικολογία μέχρι την τεχνολογία και τον αθλητισμό κ.ά.

Μικρές δόσεις αισιοδοξίας που διακρίναμε άλλοτε εύκολα δύσκολα σε ότι μας περιτριγυρίζει. Μία κιβωτός γεμάτη παραδείγματα από ολόκληρη την ελληνική επικράτεια που αξίζει να περισώσουμε και να υποστηρίξουμε.

Κάθε Κυριακή απόγευμα ο φακός της εκπομπής θα μας ξεναγεί στον νέο επιβάτη της κιβωτού. Μία διαφορετική ιστορία, μία ξεχωριστή παρέα ανθρώπων, ένα μοναδικό μέρος. Μία νέα πρωτοβουλία, ιδέα ή δράση θα προστίθεται στην μεγάλη κιβωτό μας και ένα νέο ντοκιμαντέρ θα μας καλεί να το ακολουθήσουμε στο ταξίδι της ανακάλυψης.

Πηγή: cob.gr

Επιπλέον στην επιστολή του εξηγεί ότι το πρόγραμμα της Χρυσής Αυγής περιέχει τοποθετήσεις και προτάσεις που έρχονται κατάφωρα σε αντίθεση με τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι η άμεση απέλαση των παράνομων και νόμιμων μεταναστών, η επανεισαγωγή της ποινής του θανάτου για τους εμπόρους ναρκωτικών ή ακόμα η απαγόρευση των συνδικάτων.

Αυτά τα στοιχεία, σημειώνουν, αρκούν για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η Χρυσή Αυγή, που χρησιμοποιεί αρχικά που προσομοιάζουν ιδιαίτερα με αυτά του χιτλερικού καθεστώτος του Γ’ Ράιχ, συγκαταλέγεται στα νεοναζιστικά κόμματα και παραβιάζει τις ευρωπαϊκές αξίες.

Το ENAR καταλήγει ότι το εκλογικό αποτέλεσμα της Χρυσής Αυγής στις εκλογές της 6ης Μαΐου πρέπει να μας ωθήσει να προβληματιστούμε για τις πολιτικές λιτότητας, που έχουν επιβληθεί στις πιο εύθραυστες χώρες της Ευρωζώνης.

Πηγή: www.enar-eu.org

Η Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία, είναι μια εναλλακτική κοινωνική πρόταση για τον τρόπο παραγωγής και διακίνησης των αγροτικών προϊόντων, όπου οι αγρότες και οι καταναλωτές αναπτύσσουν στενή συνεργασία βασισμένη στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, παρακάμπτοντας τους μεσάζοντες.

Βασικό στοιχείο σε όλες τις μορφές της Κοινωνικά Υποστηριζόμενης Γεωργίας, είναι ο αυξημένος βαθμός συμμετοχής των καταναλωτών στις δραστηριότητες μιας γεωργικής εκμετάλλευσης. Επιπλέον οι καταναλωτές, τις περισσότερες φορές, χρηματοδοτούν εξ αρχής τον προϋπολογισμό μιας γεωργικής εκμετάλλευσης για το σύνολο της παραγωγικής περιόδου, με σκοπό να προμηθεύονται γεωργικά προϊόντα σε τακτά χρονικά διαστήματα. Πολλές φορές τα καλλιεργούμενα προϊόντα και οι καλλιεργητικές μέθοδοι συναποφασίζονται σε συνελεύσεις, χτίζοντας έτσι μια ισχυρή σχέση μεταξύ καταναλωτή και παραγωγού.

Το σύστημα έχει πολλές παραλλαγές για το πώς ο γεωργικός προϋπολογισμός υποστηρίζεται από τους καταναλωτές και με ποιο τρόπο αυτοί στη συνέχεια παραλαμβάνουν τα τρόφιμα. Σε όλες τις περιπτώσεις πάντως οι καταναλωτές λαμβάνουν άμεσα, γεωργικά προϊόντα υψηλής ποιότητας (βιολογικά/βιοδυναμικά) και οι γεωργοί διασφαλίζουν εξαρχής τους απαραίτητους πόρους τόσο για τις καλλιεργητικές τους δραστηριότητες, όσο και για τη διαβίωσή τους χωρίς να παρεμβάλλονται μεσάζοντες.

Ο Oργανισμός ΔΗΩ σας προσκαλεί να συμμετάσχετε στα Εκπαιδευτικά Σεμινάρια:

Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία (CSA): Δυνατότητες Εφαρμογής της στην Ελλάδα

• Σάββατο , 19 Μαΐου, στην Κομοτηνή, στο ΚΕ.Γ.Ε. «Δήμητρα» στις 9.00
• Κυριακή , 20 Μαΐου, στα Γιαννιτσά, στις εγκαταστάσεις του πολυχώρου του Κέντρου Ιππικής Τέχνης Πέλλας, στις 13.00
• Δευτέρα, 21 Μαΐου, στη Θεσσαλονίκη, στις εγκαταστάσεις του ΑΠΘ, Κτίριο ΚΕΔΕΑ ΑΠΘ (κόκκινο κτίριο Επιτροπής Ερευνών), 3ης Σεπτεμβρίου – Πανεπιστημιούπολη ΑΠΘ, στις 18.00

Α’ κύκλος: «Τι είναι η Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία- Ευρωπαϊκά Παραδείγματα»
Ομιλητές:

• Pierre Besse, μέλος AMAP, Toulouse, Γαλλία
• Lilli Henzl, μέλος της CSA GE.LA, Αυστρία
• Cathleen Cross, μέλος CSA στη Heidelberg, Γερμανία

B’ κύκλος: «Πώς να στήσετε τo δικό σας Δίκτυο Κοινωνικά Υποστηριζόμενης Γεωργίας»
Ομιλητές:

• David Burton, διαχειριστής της River Bourne Community Farm CIC, Salisbury, Μ. Βρετανία
• Veikko Heintz, μέλος της Community Farm Karlshof, Brandenburg, Γερμανία

Η συμμετοχή είναι δωρεάν

Η εκδήλωση πραγματοποιείται στα πλαίσια των δράσεων του Ευρωπαϊκού Προγράμματος “Community Supported Agriculture for Europe!”. Στο πρόγραμμα συμμετέχει ο Οργανισμός ΔΗΩ μαζί με άλλες εφτά οργανώσεις από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Βασικός σκοπός για το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα “CSA for Europe!” είναι οι καλλιεργητές και οι καταναλωτές να γνωριστούν με την Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία, μέσω ενημερωτικών εκδηλώσεων καθώς και μέσω επισκέψεων σε αγροκτήματα που λειτουργούν με αυτές τις αρχές σε άλλες χώρες. Το πρόγραμμα χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και υπάγεται στα προγράμματα Grundtvig για την εκπαίδευση ενηλίκων.

Πηγή: http://eco.auth.gr

Ειδικότερα, κατατέθηκε για νομοπαρασκευαστική επεξεργασία στο Ε’ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος που αφορά την έγκριση καταλόγου μικρών νησιωτικών υγροτόπων και τον καθορισμό των όρων και περιορισμών προστασίας και ανάδειξης των μικρών παράκτιων υγροτόπων. Συνολικά ο κατάλογος περιλαμβάνει 369 υγροτόπους (περιφέρεια Αττικής 6, Στερεάς Ελλάδας 33, Θεσσαλίας 10, Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης 8, Βορείου Αιγαίου 90, Νοτίου Αιγαίου 102, Ιονίων Νήσων 51, Κρήτης 69).

Στους υγροτόπους, σύμφωνα με το διάταγμα, επιτρέπονται δραστηριότητες που στοχεύουν:

• στη διατήρηση και ανάδειξη των υγροτοπικών εκτάσεων και των λειτουργιών τους και στην αειφορική διαχείριση των φυσικών πόρων τους,

• στη δημιουργία ελαφρών υποδομών για την προστασία και τη διατήρηση των υγροτόπων

• στην επιστημονική έρευνα στους αντίστοιχους τομείς

• στην ενημέρωση των επισκεπτών

Πριν από κάθε δραστηριότητα στους 369 υγροτόπους υποχρεωτική είναι η έκδοση περιβαλλοντικής αδειοδότησης. Αντίθετα, στους υγροτόπους απαγορεύονται οι ακόλουθες δραστηριότητες:

• Οι εργασίες δόμησης και ειδικότερα η ανέγερση οποιασδήποτε μόνιμης ή προσωρινής κατασκευής άμεσα

• Η διάνοιξη οδικού δικτύου

• Οι εκχερσώσεις της φυσικής βλάστησης

• Οι αποξηράνσεις και τα αποστραγγιστικά έργα

• Οι επιχωματώσεις

• Η απόρριψη στερεών και υγρών αποβλήτων

• Η εισαγωγή ξενικών ειδών πανίδας και χλωρίδας

• Οι εξορύξεις αδρανών και άλλων υλικών

• Η επέκταση των καλλιεργειών

• Η βόσκηση, εκτός αν από ειδική μελέτη, προκύπτει ότι σχετίζεται με τη διατήρηση και οικολογική διαχείριση του υγρότοπου

• Η αλιεία και οι ιχθυοκαλλιέργειες

• Οι αμμοληψίες, εκτός αν από ειδική μελέτη, προκύπτει ότι σχετίζονται με τη διαχείριση του υγροτόπου

• Η συλλογή αμφιβίων

• Οι παρεμβάσεις που προκαλούν αλλαγή του υδρολογικού καθεστώτος, συμπεριλαμβανομένων των γεωτρήσεων και της άντλησης υδάτων, εκτός αν αποσκοπούν στη διατήρηση του υγροτόπου και

• Οι παρεμβάσεις που αλλοιώνουν το τοπίο

Πηγή: www.kala-nea.gr

Πιο συγκεκριμένα η ΕΕΑ προειδοποιεί ότι τα χημικά προϊόντα που διαταράσσουν το ενδοκρινικό σύστημα, γνωστά ως ενδοκρινικοί διαταράκτες, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με μεγάλη προσοχή μέχρι να μάθουμε ποιες είναι οι πραγματικές τους επιπτώσεις.

Ορισμένα τέτοια χημικά έχουν ήδη απαγορευθεί, ωστόσο πολλά ακόμα χρησιμοποιούνται ευρέως.

Η ΕΕΑ πάντως περιορίστηκε σε γενικές προειδοποιήσεις και δεν πρότεινε την απαγόρευση συγκεκριμένων προϊόντων.

Σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της μελέτης, η εκτελεστική διευθύντρια της ΕΕΑ, Jacqueline McGlade, τόνισε: «η επιστημονική έρευνα που συγκεντρώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες μας δείχνει ότι οι ενδοκρινικοί διαταράκτες είναι υπαρκτό πρόβλημα, με σοβαρές επιπτώσεις στην άγρια ζωή και πιθανότατα στους ανθρώπους. Θα ήταν συνετό να λάβουμε προληπτικά μέτρα για πολλά από αυτά τα χημικά μέχρι να κατανοήσουμε πλήρως τις επιπτώσεις τους».

Παράλληλα η κ. McGlade απηύθυνε έκκληση στους καταναλωτές να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί σε ό,τι αφορά συγκεκριμένες κατηγορίες χημικών.

Ειδικότερα έκρουσε των κώδωνα του κινδύνου για τους φθαλικούς εστέρες, που βρίσκονται στα φυτοφάρμακα, τα πολυχλωριωμένα διφαινύλια που χρησιμοποιούνται στα πλαστικά, ακόμα και στα μπιμπερό, τις παραβένες που χρησιμοποιούνται στα αντηλιακά και άλλα χημικά που χρησιμοποιούνται στα αντισυλληπτικά χάπια.

Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες στην ουσία επηρεάζουν τη λειτουργία του ενδοκρινικού και του ορμονικού συστήματος. Εντοπίζονται σε μια ευρεία γκάμα προϊόντων, από καλλυντικά μέχρι πλαστικά.

Για δεκαετίες οι επιστήμονες «υποπτεύονταν» ότι τα χημικά αυτά είχαν σοβαρές επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία.

Η έρευνα της ΕΕΑ είναι η πρώτη που εξετάζει όλα τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν σχετικά με το θέμα τα τελευταία 15 χρόνια και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι όντως υπάρχουν σοβαροί λόγοι ανησυχίας.

Σύμφωνα με τη μελέτη, τα χημικά αυτά συνδέονται με υψηλότερες πιθανότητες γα καρκίνο του μαστού, πρώιμη εφηβεία, προβλήματα γονιμότητας κ.α.

Άλλες μελέτες ενοχοποιούν τους ενδοκρινικούς διαταράκτες για αυτισμό, προβλήματα συγκέντρωσης και μειωμένη γνωστική λειτουργία στα παιδιά.

Πηγή: www.econews.gr

Του Γιάννη Γκλαρνέτατζη

Στις 15.5.1943 φεύγει από τον (σημερινό Παλιό) Σιδηροδρομικό Σταθμό Θεσσαλονίκης το πρώτο τρένο του θανάτου με 2.800 Σαλονικούς Εβραίους στοιβαγμένους σε καμιά σαρανταριά εμπορικά βαγόνια.[1] Όπως αναφέραμε και σε προηγούμενο σημείωμα,[2] ενώ σποραδικά αντισημιτικά μέτρα είχαμε από την αρχή της Κατοχής, αυτά συστηματοποιήθηκαν και επιταχύνθηκαν έντονα με την άφιξη στη Θεσσαλονίκη του κλιμακίου της SD (Sicherheitsdienst, Υπηρεσία Ασφαλείας), σταλμένου από τον Άντολφ Άιχμαν με επικεφαλής τους Ντήτερ Βισλιτσένυ και Αλόις Μπρούννερ, στις 6.2.1943. Τα κίτρινα άστρα, ο περιορισμός σε συγκεκριμένες περιοχές της πόλης, ο αποκλεισμός απ’ όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές δραστηριότητες και η λεπτομερής απογραφή ανθρώπων και περιουσιών ήταν τα βασικά στοιχεία της δράσης του κλιμακίου.

Ο συνοικισμός του Βαρώνου Χιρς δημιουργήθηκε για να στεγάσει τα κύματα των προσφύγων των πογκρόμ του 1891 στην Κέρκυρα και το Κιτσίνεβ (Τσισνάου, σημερινή πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Μολδαβίας).[3] Το 1943 θα γίνει το διαμετακομιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, λόγω της άμεσης γειτνίασης του με τον Σταθμό. Ο συνοικισμός αυτός «έχει συνολική έκταση 30.000 τετρ. μέτρων. Τα σπιτάκια, που συνολικά έχουν 593 δωμάτια, κατέχονται από ένα φτωχό πληθυσμό 2.315 ψυχών».[4] Τα μέτρα συνοδεύονται κι από την εξαπάτηση (αγαπημένη πρακτική κάθε απόλυτης εξουσίας) που έχει σκοπό όχι μόνο να καθησυχάσει τα θύματα αλλά και να επιτύχει τη συνεργασία τους για τη σφαγή τους. Όπως σημειώνει ο Γιομτώβ Γιακοέλ, «οι Γερμανοί διέτασσον την εκτέλεσιν διαφόρων έργων εις τον ακραίον ισραηλιτικόν συνοικισμόν Βαρώνου Χιρς, τον παρακείμενον προς τον σιδηροδρομικόν σταθμόν. Ούτω επεβάλλετο εις την τεχνικήν υπηρεσίαν της Κοινότητος να περικλείση, δια συρματοπλέγματος, τας ανοικτάς διόδους του συνοικισμού τούτου προς την πόλιν, και εις άλλα τμήματα αυτού να οικοδομήση τοίχον. Υπό των προσκείμενων προς τους SS προσώπων (Αλμπάλα – Γερμανοεβραίοι πρόσφυγες) αφήνετο η εντύπωσις ότι η ενίσχυσις της πολιτοφυλακής και η εκτέλεσις των έργων εις τον συνοικισμόν Βαρώνου Χιρς, απετέλουν μέτρα ασφαλείας των Ισραηλιτών, του συνοικισμού τούτου προοριζόμενου να χρησιμοποιηθή ως στρατόπεδον συγκεντρώσεως των παρανομούντων κακών Εβραίων της πόλεως».[5] Να θυμίσουμε ότι ο Αλμπάλα είναι ο διοικητής της εβραϊκής πολιτοφυλακής που δημιούργησαν οι ναζί για να τους βοηθήσει στο έργο τους και η οποία επανδρώθηκε κυρίως από πρώην αξιωματικούς και υπαξιωματικούς του ελληνικού στρατού καθώς και Εβραίους πρόσφυγες από την Κεντρική Ευρώπη.[6] Στις 4.3 η απομόνωση του πρώην συνοικισμού έχει ολοκληρωθεί. Επικεφαλής του στρατοπέδου τοποθετείται ένας νεαρός (μόλις 23 ετών), μέλος της SD, ο Γκέρμπιν. Άμεσος βοηθός του είναι ο Βιτάλ Χασσόν που τρομοκρατεί, βασανίζει και εκβιάζει τους ομοθρήσκους του επικεφαλής μιας συμμορίας τραμπούκων με «πρωτοπαλίκαρο» τον Λεών Σιών, γνωστότερο με το εύγλωττο παρατσούκλι Τοπούζ («ένα είδος κολοσσού, ένα κτήνος με ηράκλεια δύναμη»).[7]

Πριν ξεκινήσουν τα τρένα του θανάτου αυξάνεται η πίεση αλλά και η κοροϊδία. «Την πρωίαν του Σαββάτου 6 Μαρτίου 1943», καταγράφει στα απομνημονεύματά του ο Γιακοέλ, «οι κατοικούντες εις τα άκρα των εβραϊκών επιτρεπομένων ζωνών (ισραηλιτικοί συνοικισμοί – ζώνη πόλεως – ζώνη εξοχών) έβλεπον έκπληκτοι διπλοσκοπούς, από την χαραυγήν εγκατεστημένους, εις τα τέρματα των οδών εξόδου εκ των ζωνών. Εις χωροφύλαξ και εις πολιτοφύλαξ Ισραηλίτης με το κίτρινον περιγραχιόνιον, εσταμάτων τους διερχομένους και μεταβαίνοντας εις τας εργασίας τους των διαφόρους πολίτας».[8] Οι ζώνες που αναφέρονται παραπάνω περιελάμβαναν τους συνοικισμούς πέρα από το Βαρδάρι (Χιρς, Αγ. Παρασκευή, Στασιόν Τσίκο, Ρεζί Βαρδάρ) η πρώτη· την περιοχή μεταξύ των οδών Εγνατία, Παν. Χαλκέων, Αγ. Δημητρίου και Λαγκαδά, η δεύτερη· και αυτή που περικλείουν οι λεωφόροι Βασ. Γεωργίου και Βασ. Όλγας, καθώς και οι οδοί Ευζώνων, 25^ης Μαρτίου και Παπάφη με προέκταση προς τον ισραηλιτικό συνοικισμό της Καλαμαριάς, η τελευταία.[9] Την επόμενη ακριβώς μέρα συγκαλείται συγκέντρωση εκατοντάδων προκρίτων στα νέα γραφεία της Ισραηλιτικής Κοινότητας προς την οποία απευθύνεται ο Αλόις Μπρούννερ, ενώ μεταφράζει ο αρχιραββίνος Κόρετς. «Αυτήν την ημέραν όλοι υμείς θα έπρεπε να είσθε φυλακισμένοι εις στρατόπεδον συγκεντρώσεως ως όμηροι. Χάρις εις τον Δρα Κόρετς, όστις ηγγύηθη δια της κεφαλής του, ευρίσκεσθε ελεύθεροι. Σας εκάλεσα να μου δηλώσητε εάν είσθε διατεθειμένοι να βοηθήσετε την Κοινότητα εις την εκτέλεσιν των μέτρων τα οποία διατάσσεται να εφαρμόση, και να εγγυηθήτε την δήλωσίν σας δια της κεφαλής σας», είναι τα λόγια του αξιωματικού των SS. Προφανώς η ερώτηση ήταν ρητορική και «η απάντησις δεν ήτο δυνατόν παρά να ήτο καταφατική, χωρίς καμμίαν εξήγησιν ή συζήτησιν».[10]

Στις 10.3 ο Άιχμαν έστειλε μήνυμα στον Μπρούννερ να αρχίσει τις αποστολές Εβραίων στα στρατόπεδα θανάτου.[11] Πράγματι, τέσσερις ημέρες αργότερα οι έγκλειστοι του συνοικισμού Χιρς συγκεντρώνονται στη συναγωγή στις 11 π.μ. Εκεί ο Κόρετς τους ανακοινώνει ότι την επόμενη μέρα θα μεταφερθούν στην Κρακοβία της Πολωνίας.[12] Ακόμη και τότε συνεχίζεται η εξαπάτηση των θυμάτων. «Στη συναγωγή του συνοικισμού καταθέσαμε τα χρήματά μας και μας έδωσαν μία επιταγή σε ζλότι, πληρωτέα σε τράπεζα στην Πολωνία. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκαν υπάλληλοι των εβραϊκών τραπεζών “Ένωση” και “Αμίρ”… Ο Χασσόν μας έλεγε επίσης να μη πάρουμε μαζί μας χρυσαφικά. Είχα μάθει ότι ο Χασσόν είχε συλλάβει ορισμένους και τους είχε κλέψει», θυμάται ο Λεόν Μπενμαγιόρ, που βρέθηκε στα βαγόνια μερικές αργότερα.[13] Και τη Δευτέρα 15 Μαρτίου, όπως προαναφέραμε, όλοι οι έγκλειστοι φορτώνονται στα τρένα για το Άουσβιτς.

Το διαμετακομιστικό στρατόπεδο θα μείνει άδειο για λίγες ώρες καθώς την ίδια μέρα Γερμανοί στρατιώτες, Έλληνες χωροφύλακες και Ισραηλίτες πολιτοφύλακες περικυκλώνουν τον συνοικισμό της Αγίας Παρασκευής (που βρισκόταν δίπλα στο χριστιανικό νεκροταφείο) και δίνουν στους κατοίκους του διορία είκοσι λεπτά για να μαζέψουν τα πράγματά τους. Κατόπιν οδηγούνται σαν κοπάδι στο Χιρς. Την επόμενη μέρα θα προστεθούν οι κάτοικοι του Στασιόν Τσίκο (Μικρός Σταθμός), συνοικισμός που βρισκόταν χοντρικά στην περιοχή όπου είναι τώρα ο Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός. Την Τετάρτη 17.3 φεύγει η δεύτερη αποστολή. Το στρατόπεδο Χιρς ξαναγεμίζει σχεδόν αμέσως από τη συνοικία Ρεζί Βαρδάρ (από την αριστερή πλευρά της οδού Λαγκαδά μέχρι περίπου την οδό Μιχαήλ Καλού, πάνω από τη Μοναστηρίου). Αυτοί οι άνθρωπο θα αποτελέσουν το φορτίο της τρίτης αποστολής που θα αναχωρήσει στις 19.3.

Αγωνία και αναβρασμός επικρατεί στα δύο κύρια γκέτο (πόλης και εξοχών). Στις 4 μ.μ., την ημέρα που οι κάτοικοι του Ρεζί Βαρδάρ στέλνονται στο Χιρς, μέσα στην κατάμεστη συναγωγή των Μοναστηριωτών (στην οδό Συγγρού, η μόνη συναγωγή της Θεσσαλονίκης που διασώθηκε άφθαρτη από την Κατοχή) ο αρχιραβίνος διαλύει και τις τελευταίες αυταπάτες. Όλοι οι Εβραίοι της πόλης θα εξορισθούν. Ο ομιλητής, μάλιστα, «επικαλείται τη γενναιοδωρία των πλουσίων: να βοηθήσουν να ντυθούν οι φτωχοί απ’ την κορυφή ως τα νύχια, ώστε όλοι οι Θεσσαλονικείς Εβραίοι να φθάσουν εις τον τόπον της νέας διαμονής των ντυμένοι αξιοπρεπώς, και τούτο, για να διατηρηθή, μεταξύ των άλλων Εβραίων που θα τους υποδεχτούν, η καλή φήμη της Θεσσαλονίκης. Το ακροατήριο είναι αγανακτισμένο… Ταράζονται όλοι τους, φωνασκούν, αποκαλούν τον άμυαλο ρήτορα, προδότη, πουλημένο. Έτσι αναγκάζεται να εξαφανισθή από μια κρυφή πόρτα. Όμως το εκνευρισμένο πλήθος, παραφυλάγει όλες τις εξόδους και ορμά επάνω του για να τον λυντσάρη. Μια ζώνη γεροδεμένων πολιτοφυλάκων, τον περιβάλλει, τον προστατεύει και βιαστικά τον βάζουν σ’ ένα αυτοκίνητο».[14] Για τον αρχιραβίνο χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία της Ανριέτας Μόλχο: «Πέρασε από τη γειτονιά μας, κοντά στον συνοικισμό “6”, ο αρχιραβίνος με το αμάξι του, ένα ανοιχτό παϊτόνι, και έλεγε: “No vos epantech fijos, yo esto aqui. No es nada lo que la gente esta avlando no vos sikleesh. Es una ermosura, onde vos vas ayir. Tomando ropas godras con vosotros” (“Μη φοβάστε παιδιά, εγώ είμαι εδώ. Αυτά που λέει ο κόσμος δεν είναι τίποτα. Μη στεναχωριέστε. Είναι πολύ όμορφα εκεί που θα πάτε. Πάρτε μαζί σας χοντρά ρούχα”)».[15]

Οι αποστολές συνεχίζονται με εντατικούς ρυθμούς: 23.3, 27.3, 5.4, 7.4.[16] Φροντίζει για αυτό ο γερμανικός στρατιωτικός μηχανισμός. «Αι αμαξοστοιχίαι που εχρειάζοντο δια την μεταφοράν εζητήθησαν από την Κομμαντατούρα μεταφορών της Βέρμαχτ. Ο Μπρούννερ δεν εχρειάζετο τίποτε άλλο παρά απλώς να δηλώση πόσα βαγόνια θέλει και πότε τα θέλει», καταθέτει στη δίκη της Νυρεμβέργης ο Βισλιτσένυ[17] (προσπαθώντας, βέβαια, να φορτώσει όλη την ευθύνη στον έταιρο δήμιο). Τότε ο Κόρετς, παρακάμπτοντας τους ναζί, κάνει ένα διάβημα στον δωσίλογο πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη, που επισκεπτόταν τη Θεσσαλονίκη. Τον συναντά στο μητροπολιτικό μέγαρο και κλαίγοντας τον παρακαλεί να μεσολαβήσει για να μην εξαφανισθεί η εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης, παράκληση στην οποία ο Ράλλης απαντά με υπεκφυγές για την αδυναμία της θέσης του.[18] Το αποτέλεσμα είναι ο Κόρετς να καθαιρεθεί από τα αξιώματά του (ήταν ταυτόχρονα και πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας) και να συλληφθεί. Στη θέση του προέδρου διορίζεται ο Αλμπάλα (διοικητής της Πολιτοφυλακής, όπως είδαμε παραπάνω), ενώ του αρχιραβίνου ο Χαΐμ Χαμπίμπ (που θα κρατήσει μια πιο αξιοπρεπή στάση απέναντι στους ναζί).[19]

Εντωμεταξύ, το άδειασμα και ξαναγέμισμα του στρατοπέδου Χιρς συνεχίζεται αμείωτο. Τώρα πια οι Εβραίοι, τόσο από το κέντρο όσο κι από τα ανατολικά, διασχίζουν σχεδόν όλη την πόλη πριν φθάσουν εκεί. «Βρέθηκε ένα καρότσι», θυμάται η Έρικα Κούνιο-Αμαρίλιο (που βρέθηκε στο Χιρς ήδη πριν την πρώτη αποστολή), «και φορτώσαμε τις βαλίτσες μας και μερικά τρόφιμα. Και ξεκινά το μικρό μας καραβάνι να διασχίσει όλη την πόλη με τα πόδια και να φθάσουμε στο συνοικισμό του Χιρς ύστερα από δύο ή τρεις ώρες. Σπρώχναμε το καρότσι και προχωρούσαμε με σκυφτό το κεφάλι».[20] Παρόμοια η περιγραφή του Λεόν Μπενμαγιόρ: «Ήλθαν ένα πρωί, χτύπησαν την πόρτα μας, μας διέταξαν να σηκωθούμε, να μαζέψουμε τα πράγματά μας και να φύγουμε. Φορτώσαμε λοιπόν τις αποσκευές μας σ’ ένα κάρο, που είχαμε νοικιάσει τρεις-τέσσερις οικογένειες από κοινού, και ξεκινήσαμε. Στο κάρο αυτό καθίσαμε και τον ηλικιωμένο πατέρα μου. Ανεβήκαμε την οδό Ιταλίας, στρίψαμε αριστερά στην οδό Κωνσταντινουπόλεως, συνεχίσαμε διασχίζοντας την Εγνατία, τη Μοναστηρίου και τη Γιαννιτσών και τέλος φτάσαμε στου Βαρώνου Χιρς».[21] Η παραμονή στο Χιρς, για την πλειοψηφία, περιορίζονταν από μια-δυο μέρες έως λίγες ώρες. «Δεν μείναμε λοιπόν καθόλου στους Βαρώνου Χιρς. Φθάσαμε εκεί βράδυ και φύγαμε την άλλη μέρα το πρωί», λέει η Ανριέτα Μόλχο.[22]

Και τα τρένα φεύγουν ασταμάτητα: 10.4, 13.4, 16.4, 20.4, 22.4, 28.4, 3.5, 9.5. Σε λιγότερο από δύο μήνες η Θεσσαλονίκη έχει αδειάσει από τον εβραϊκό πληθυσμό της. Την 1.6 αναχωρεί μια ιδιαίτερη αποστολή 820 ατόμων. «Είναι οι προνομιούχοι… μέλη του συμβουλίου και των διαφόρων κοινοτικών επιτροπών που συνειργάσθησαν για την οργάνωση της αναγκαστικής εξόδου: καθηγηταί, κοινοτικοί υπάλληλοι, όλοι όσοι απετέλεσαν τους εκλεκτούς του εβραϊκού πληθυσμού». Τους είχαν υποσχεθεί ότι θα τους μεταφέρουν στο Τερέζιενστατ, το στρατόπεδο συγκέντρωσης που οι ναζί χρησιμοποιούσαν ως βιτρίνα κι όπου οι συνθήκες ήταν πολύ καλύτερες από τα στρατόπεδα εξόντωσης. Τους έστειλαν κατευθείαν στα κρεματόρια του Μπιρκενάου. Οι μόνοι που μπήκαν σε τρένα αλλά δεν στάλθηκαν στο Άουσβιτς ήταν αυτοί που έφυγαν στις 2.8 και στάλθηκαν στο Μπέργκεν-Μπέλσεν. Πρόκειται για 367 Εβραίους με ισπανική υπηκοότητα και 74 με ελληνική, ανάμεσα στους οποίους κι ο Κόρετς (ο οποίος θα πεθάνει εκεί από τύφο). Η τελευταία αποστολή (10.8) περιλαμβάνει 1.800 ανύπαντρους άντρες που είχαν επιζήσει από τα καταναγκαστικά έργα στα οποία είχαν σταλθεί όταν άρχισαν οι εκτοπίσεις. Συνολικά 45.650 Εβραίοι στάλθηκαν από τη Θεσσαλονίκη στο Άουσβιτς-Μπιρκενάου και 441 στο Μπέργκεν-Μπέλσεν. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν και 2.000 περίπου από τη Φλώρινα, τη Βέροια, το Διδυμότειχο, το Σουφλί και την Ορεστιάδα.[23]

Παραπομπές:

[1] Μίκαελ Μόλχο – Ιωσήφ Νεχαμά, In Memoriam: Αφιέρωμα εις μνήμην των Ισραηλιτών θυμάτων του ναζισμού εν Ελλάδι, μτφρ. Γ. Ζωγραφάκης, 2^η έκδ., Ισραηλιτική Κοινότης Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 1976, σ. 108.

[2] http://calendar.alterthess.gr/content/επιβάλλονται-τα-πρώτα-μέτρα-κατά-των-εβραίων.

[3] Ρένα Μόλχο, Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης 1856-1919: Μια ιδιαίτερη κοινότητα, Θεμέλιο, Αθήνα 2006, σ. 111.

[4] Μ. Μόλχο – Ι. Νεχαμά, In Memoriam…, ό.π., σ. 96-97.

[5] Γιομτώβ Γιακοέλ, Απομνημονεύματα 1941-1943, Ίδρυμα Ετς Αχάιμ – Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1993, σ. 121.

[6] Μ. Μόλχο – Ι. Νεχαμά, In Memoriam…, ό.π., σ. 92.

[7] Μ. Μόλχο – Ι. Νεχαμά, In Memoriam…, ό.π., σ. 118.

[8] Γιομ. Γιακοέλ, Απομνημονεύματα 1941-1943,ό.π., σ. 121-122.

[9] Μ. Μόλχο – Ι. Νεχαμά, In Memoriam…, ό.π., σ. 91-92.

[10] Γιομ. Γιακοέλ, Απομνημονεύματα 1941-1943,ό.π., σ. 122.

[11] Σπύρος Κουζινόπουλος, Υπόθεση Αλόις Μπρούνερ: Ο δήμιος των 50.000 Εβραίων της Θεσσαλονίκης, Ιανός, Θεσσαλονίκη 2005, σ. 56-57.

[12] Μ. Μόλχο – Ι. Νεχαμά, In Memoriam…, ό.π., σ. 107.

[13] Έρικα Κούνιο-Αμαρίλιο – Αλμπέρτος Ναρ, Προφορικές Μαρτυρίες Εβραίων της Θεσσαλονίκης για το Ολοκαύτωμα, Ίδρυμα Ετς Αχάιμ – Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1998, σ. 306.

[14] Μ. Μόλχο – Ι. Νεχαμά, In Memoriam…, ό.π., σ. 109-110.

[15] Έρ. Κούνιο-Αμαρίλιο – Αλ. Ναρ, Προφορικές Μαρτυρίες Εβραίων…, ό.π., σ. 115-116.

[16] Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, Επίμετρο στο Έρ. Κούνιο-Αμαρίλιο – Αλ. Ναρ, Προφορικές Μαρτυρίες Εβραίων…, ό.π., σ. 478.

[17] Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, Το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Ελλάδος 1941-1944, Εστία, Αθήνα 1996, σ. 29.

[18] Πολ. Ενεπεκίδης, Το Ολοκαύτωμα…, ό.π., σ. 34-37.

[19] Φρ. Αμπατζοπούλου, Επίμετρο στο Έρ. Κούνιο-Αμαρίλιο – Αλ. Ναρ, Προφορικές Μαρτυρίες Εβραίων…, ό.π., σ. 478· Μ. Μόλχο – Ι. Νεχαμά, In Memoriam…, ό.π., σ. 120.

[20] Έρικα Κούνιο-Αμαρίλιο, Πενήντα χρόνια μετά…: Αναμνήσεις μιας Σαλονικιώτισσας Εβραίας, 2^η έκδ., Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1996, σ. 56.

[21] Έρ. Κούνιο-Αμαρίλιο – Αλ. Ναρ, Προφορικές Μαρτυρίες Εβραίων…, ό.π., σ. 305.

[22] Έρ. Κούνιο-Αμαρίλιο – Αλ. Ναρ, Προφορικές Μαρτυρίες Εβραίων…, ό.π., σ. 115.

[23] Φρ. Αμπατζοπούλου, Επίμετρο στο Έρ. Κούνιο-Αμαρίλιο – Αλ. Ναρ, Προφορικές Μαρτυρίες Εβραίων…, ό.π., σ. 478-479· Μ. Μόλχο – Ι. Νεχαμά, In Memoriam…, ό.π., σ. 121-122.

To αφιέρωμα αναπτύσσεται στον παρακάτω σύνδεσμο

http://calendar.alterthess.gr/

Θεματολογία:

• Επιλογή των κατάλληλων υλικών για χτίσιμο.
• Θεωρία του πηλού.
• Θεμελίωση και τοιχοποιίες από φυσικά υλικά
• Στέγες
• Επιχρίσματα.
• Πατώματα
• Φυσικές βαφές.
• Ενεργειακός σχεδιασμός.

Τόπος: Η Κουτσουπιά του δήμου Αγιάς. Ένας παραθαλάσιος οικισμός στα ριζά του Κισσάβου.

Χρόνος: Το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος από Παρασκευή 1 έως και Δευτέρα 4 του Ιούνη. Η συγκέντρωση και η ενημέρωση των συμμετεχόντων θα γίνει το απόγευμα  της Παρασκευής.

Διαμονή: Με σκηνές στο χώρο του εργαστηρίου

Κόστος συμμετοχής:90€ ανά άτομο, ποσό που συμπεριλαμβάνει και την διατροφή (πρωϊνό, γεύμα, δείπνο).

Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής: Τηλεφωνήστε στο 6974065695 (Παναγιώτης Παρασκευόπουλος) ή στείλτε mail στο pparask802<at>gmail.com, στο οποίο να αναγράφεται το όνομα, ο τόπος κατοικίας σας και κάποιο τηλέφωνο επικοινωνίας.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.