Στο παραπάνω συμπέρασμα κατέληξαν οι συμμετέχοντες στην πρώτη συνάντηση εργασίας για την έρευνα και προστασία των πελεκάνων στη ΝΑ Ευρώπη, που πραγματοποιήθηκε από την Εταιρία Προστασίας Πρεσπών, στον Λαιμό

«Αν και στις Πρέσπες, πριν από 20 χρόνια, ο πληθυσμός των αργυροπελεκάνων ήταν χαμηλός, εντούτοις, τα τελευταία 6-7 χρόνια παρατηρείται ραγδαία αύξηση, γεγονός που αποδίδεται σε μία σειρά παραγόντων, όπως το αυστηρό καθεστώς διαχείρισης και η ελαχιστοποίηση της όχλησης» εξηγεί η Ειρήνη Κουτσερή από την Εταιρία Προστασίας Πρεσπών.

Σημειώνεται ότι, από το 1987 έως σήμερα, η οικολογία του αργυροπελεκάνου καθώς και του ροδοπελεκάνου μελετάται στην Πρέσπα, στο πλαίσιο του Διεθνούς Προγράμματος για τη μελέτη και προστασία των αργυροπελεκάνων. Η Εταιρία Προστασίας Πρεσπών προώθησε σειρά διαχειριστικών μέτρων, με στόχο την προστασία των πελεκάνων και, σταδιακά, η αποικία των αργυροπελεκάνων της Πρέσπας έφτασε στα σημερινά επίπεδα (περισσότερα από 1000 ζευγάρια), αυξανόμενη κατά 900% από τα μεγέθη της δεκαετίας του ’80. Σήμερα, η αποικία της Πρέσπας, αποτελεί περίπου το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού του είδους.

Αντίστοιχα, τα διαχειριστικά μέτρα οδήγησαν στην αύξηση του πληθυσμού των ροδοπελεκάνων κατά περίπου 500% από τα επίπεδα της δεκαετίας του ’80.

«Στη συνάντηση εργασίας συζητήσαμε με φορείς άλλων κρατών για τους τρόπους διαχείρισης των πληθυσμών των πουλιών και καταγράψαμε χρήσιμα στοιχεία για τις διαδρομές που ακολουθούν κατά τη μετανάστευση. Για παράδειγμα, παρατηρήσαμε ότι οι αργυροπελεκάνοι μεταναστεύουν προς την Τουρκία και σε πιο ανατολικές περιοχές, ενώ οι ροδοπελεκάνοι προτιμούν πιο ζεστές χώρες και φτάνουν μέχρι την Αφρική και κυρίως νότια της Αιγύπτου» διευκρίνισε η κ. Κουτσερή.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχουν δύο μικτές αποικίες αργυροπελεκάνων και ροδοπελεκάνων, στη Μικρή Πρέσπα και στο Δέλτα του Δούναβη-Ρουμανία. Ειδικότερα, στη Ρουμανία φωλιάζουν 450 ζευγάρια ροδοπελεκάνων, ενώ ο αργυροπελεκάνος είναι είδος που σε παγκόσμιο επίπεδο θεωρείται «τρωτό», δηλαδή σε μεγάλο κίνδυνο να εξαφανιστεί. Το μέγεθος του συνολικού πληθυσμού του παγκόσμια απειλούμενου αυτού είδους εκτιμάται σε 10.400-13.900 ζευγάρια. Αναπαράγεται στο βόρειο ημισφαίριο, σε αποικίες διάσπαρτες, από την Ελλάδα μέχρι την Κίνα.

Ο αργυροπελεκάνος είναι από τα μεγαλύτερα είδη πουλιών της γης, που μπορούν να πετάξουν. Μπορεί να φτάσει σε βάρος τα 11 κιλά και το άνοιγμα φτερών του να αγγίξει τα 3.20μ. Είναι πουλί που τρέφεται με ψάρια, αλλά δεν ανταγωνίζεται τους ψαράδες, γιατί η τροφή του αποτελείται κυρίως από ψάρια που αφθονούν και έχουν μικρή εμπορική αξία.

Μελέτη της Ρύπανσης Μικροσκοπικών Πλαστικών Ινών στις Ελληνικές Θάλασσες

Η πληροφορία που διοχετεύεται και η εντύπωση που επικρατεί στο κοινό, είναι ότι τα πλαστικά αργούν να θρυμματιστούν, γι’ αυτό και η συλλογή τους από τις ελληνικές παραλίες αποκτά επετειακό χαρακτήρα και γίνεται λίγο πριν την έναρξη της τουριστικής περιόδου και κυρίως στις τουριστικές παραλίες. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι τύποι πλαστικού, βοηθούμενοι από την ηλιακή ακτινοβολία και το αλάτι θρυμματίζονται μέσα σε διάστημα μηνών (ή ακόμα και σε λίγες εβδομάδες, ανάλογα με τον τύπο πλαστικού). Τι γίνεται όμως, με το πλαστικό που εξαφανίζεται από μπροστά μας: Τα πλαστικά, θρυμματίζονται σε πολυάριθμα μικρά και μικροσκοπικά κομμάτια τα οποία καταλήγουν να πλέουν στην επιφάνεια της θάλασσας. Τα μικροπλαστικά (μικροσκοπικές ίνες) εναποτίθενται σε παραλιακά ιζήματα όπου πιστεύεται ότι συσσωρεύονται και αποτελούν μία αυξανόμενη απειλή για την υγεία ανθρώπων και οικοσυστημάτων. Η διασπορά των μικροπλαστικών είναι τόσο μεγάλη που θεωρείται πλέον ότι όλα τα ψάρια, ή όλοι οι οργανισμοί που τρέφονται με ψάρια (συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου), περιέχουν σε κάποιο βαθμό μικροπλαστικές ίνες στο σωματικό τους ιστό.

Η προέλευση αυτών των πλαστικών είναι γνωστή και σίγουρα δεν προέρχεται μόνο από τα σκουπίδια που εναποθέτει ο εγχώριος και ξένος τουρισμός στις ελληνικές παραλίες. Ως επί το πλείστον προέρχονται από τις εκατοντάδες παράνομες χωματερές που λειτουργούν στις “πίσω αυλές” των νησιών και παράκτιων περιοχών, οι οποίες τροφοδοτούν ασταμάτητα με πλαστικό δηλητήριο το φυσικό περιβάλλον. Ειδικά σε συνθήκες με έντονα καιρικά φαινόμενα τα πλαστικά μεταφέρονται στη θάλασσα και χαράσσουν πλέον νέους δρόμους επικοινωνίας μεταξύ των νησιών. Μόνο που στις μέρες μας οι νησιωτικές κοινωνίες ανταλλάσσουν σκουπίδια και όχι πολιτισμό όπως συνέβαινε κάποτε.

Με στόχο την αξιολόγηση της έκτασης που έχει λάβει η ρύπανση των παραλιακών ιζημάτων με μικροπλαστικά, η επιστημονική ομάδα του Αρχιπελάγους διεξάγει έρευνα αφιλoκερδώς, στις ελληνικές ακτές και στην τουρκική ακτή του Αιγαίου. Δείγματα άμμου συλλέγονται από ερευνητές και εθελοντές από όλη την Ελλάδα. Τα δείγματα αυτά αναλύονται διαχωρίζοντας τα μικροσκοπικά πλαστικά από τα ιζήματα και στη συνέχεια τα πλαστικά αναλύονται για τον καθορισμό του τύπου τους (χρησιμοποιώντας υπέρυθρη φασματοσκοπία μετασχηματισμού Fourier).

Τα πρώτα αποτελέσματα της έρευνας κρίνονται ανησυχητικά, αφού όλες οι παραλίες, που ελέγχθηκαν περιέχουν στο ίζημα τους, άλλες σε μικρό και άλλες σε πολύ υψηλό επίπεδο, μικροσκοπικές ίνες πλαστικού. Όπως διαφαίνεται και από τους παρακάτω πίνακες, η ρύπανση δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο των αστικών κέντρων, αφού και στις παραλίες νησιών του Αιγαίου παρατηρούμε ανάλογα επίπεδα ρύπανσης, γεγονός που εν πολλοίς χρεώνεται στους παράγοντες που αναφέραμε παραπάνω.

Στο τέλος Απριλίου αναμένονται αποτελέσματα από τα δείγματα που έχουν συγκεντρωθεί από μεγάλο μέρος της ελληνικής ακτογραμμής, η οποία και αποτελεί τη μεγαλύτερη στην Ε.Ε με έκταση 15.000χλμ2. Το γεγονός αυτό θα μας επιτρέψει να έχουμε μία αντιπροσωπευτική εικόνα της κατάστασης σε όλη την επικράτεια.

Θεωρούμε, πως κάθε καμπάνια που συνοδεύει την έναρξη της καλοκαιρινής σεζόν και προτρέπει τους πολίτες σε γενική εκστρατεία καθαρισμού των παραλίων από σκουπίδια στερείται ουσιαστικής και λογικής βάσης. Εκτός, αν το ζητούμενο είναι ο καθαρισμός τους για λόγους αισθητικούς και εμπορικούς. Για να μην κάνουμε διακοπές αγκαλιάζοντας κάθε λογής σκουπίδι και να εμφανίζουμε έξωθεν μία εικόνα πλασματική, με καθαρή την αυλή του σπιτιού μας (πολυσύχναστες παραλίες) και βρώμικο μέχρι λιποθυμίας τον ακάλυπτο μας (τις απόμερες και μη εμπορικά αξιοποιήσιμες παραλίες).

Για όλους εκείνους που δεν τους αντιπροσωπεύει η παραπάνω πρακτική δηλώνουμε εμφατικά πως η χρονική περίοδος που διανύουμε είναι ιδιαίτερη κρίσιμη, καθώς όσο περνούν οι μέρες και ανεβαίνει η θερμοκρασία, τα εκτεθειμένα πλαστικά αποσυντίθενται με γρηγορότερους ρυθμούς και γίνονται πολύ πιο επικίνδυνα υπό τη μορφή των μικροσκοπικών πλαστικών ινών που λαμβάνουν. Οι συνέπειες για το περιβάλλον γίνονται μη αναστρέψιμες, γιατί δεν υφίσταται αντιμετώπιση του προβλήματος μετά τη διάσπαση των πλαστικών, ενώ για την υγεία μας κρίνονται πέραν του δέοντος ανησυχητικές, γιατί τα μικροπλαστικά θα έχουν ήδη καταλάβει μεγαλύτερη θέση στην τροφική αλυσίδα..
Όσοι αντιλαμβάνονται το πρόβλημα, θα πρέπει να αντιδράσουν άμεσα και χωρίς να περιμένουν οργανωμένες εκστρατείες ορμώμενες εξ Αθηνών.

Το πρόβλημα είναι στην πόρτα μας και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με συντονισμένες πρωτοβουλίες των τοπικών κοινωνιών, ενεργοποιώντας ταυτόχρονα τον παράγοντα “ατομική ευθύνη” και ξεπερνώντας τη φυσική και πνευματική μας σκλήρυνση. Τα πλαστικά στις ακτές δεν είναι μέρος του τοπίου, αποτελούν παράσιτα που πρέπει να αποβάλλονται.

Σχετικά Άρθρα:

Αόρατα πλαστικά πνίγουν τις ακτές, Γιάννης Φώσκολος, Έθνος, 26-3-09

Πλαστική απειλή στο Αιγαίο, της ΝΤΙΝΑΣ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 7-6-2009

Ινες πλαστικού στις παραλίες απειλούν την υγεία μας, Του Γιαννη Eλαφρου, Καθημερινή, 13-06-09

Περισσότερα: http://www.archipelago.gr

Πρόκειται για ένα σχέδιο που οδηγεί στο βήμα της απόλυτης κατάργησής τους και συντελεί στην πληρωμή των σακούλων μιας χρήσης σε κάθε κατάστημα της ευρύτερης αγοράς.

Με τη σκέψη ότι ο μέσος πολίτης της Ευρώπης χρησιμοποιεί 500 πλαστικές σακούλες κάθε χρόνο με μόνο μια χρήση, το μέτρο χαρακτηρίζεται μέχρι και αναγκαίο. Παράλληλα, το 2008 η Ευρωπαϊκή παραγωγή πλαστικών τσαντών οδηγήθηκε στους 3,4 εκατομμύρια τόνους, ενώ η ανακύκλωσή παρουσιάστηκε ως ελάχιστη με το ποσοστό του 6,4%. Η πρόταση ίσως περιλαμβάνεται και στην«Πράσινη» Ευρωπαϊκή Βίβλο για τα πλαστικά υλικά που αναμένεται να αλλάξει τα οικολογικά δεδομένα των 27 κρατών – μελών.

Πάντως, παρόλη την απέραντη χρήση τους, οι Ευρωπαίοι επιθυμούν την «απεξάρτησή» τους από τις πλαστικές σακούλες, καθώς σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Κομισιόν, τα 2/3 των καταναλωτών ζητούν την απόλυτη απαγόρευση τους. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι πέρυσι η Ιταλία αποτέλεσε την πρώτη χώρα της Ευρώπης, η οποία κατάργησε τις μη βιοδιασπώμενες πλαστικές σακούλες μιας χρήσης, κίνηση που ακολούθησε και η Κίνα, η Ιρλανδία και το Μπαγκλαντές.

Επί του παρόντος, οι καταναλωτές πληρώνουν για δέκα δισεκατομμύρια «δωρεάν» σακούλες που διανέμονται κάθε χρόνο, μέσω υψηλότερων λογαριασμών στα εμπορεύματα. Παράλληλα οι περισσότερες σακούλες δεν επαναχρησιμοποιούνται και καταλήγουν σε χώρους υγειονομικής ταφής για τα επόμενα 1.000 χρόνια. Τουλάχιστον μέχρι να συμφωνηθεί η καθολική απαγόρευση για την Ευρωπαϊκή Ένωση καλό είναι να επαναχρησιμοποιούνται όσο το δυνατόν περισσότερες φορές πριν πεταχτούν…

Ειδικότερα, κατατέθηκε για νομοπαρασκευαστική επεξεργασία στο Ε’ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος που αφορά την έγκριση καταλόγου μικρών νησιωτικών υγροτόπων και τον καθορισμό των όρων και περιορισμών προστασίας και ανάδειξης των μικρών παράκτιων υγροτόπων. Συνολικά ο κατάλογος περιλαμβάνει 369 υγροτόπους (περιφέρεια Αττικής 6, Στερεάς Ελλάδας 33, Θεσσαλίας 10, Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης 8, Βορείου Αιγαίου 90, Νοτίου Αιγαίου 102, Ιονίων Νήσων 51, Κρήτης 69).

Στους υγροτόπους, σύμφωνα με το διάταγμα, επιτρέπονται δραστηριότητες που στοχεύουν:

• στη διατήρηση και ανάδειξη των υγροτοπικών εκτάσεων και των λειτουργιών τους και στην αειφορική διαχείριση των φυσικών πόρων τους,

• στη δημιουργία ελαφρών υποδομών για την προστασία και τη διατήρηση των υγροτόπων

• στην επιστημονική έρευνα στους αντίστοιχους τομείς

• στην ενημέρωση των επισκεπτών

Πριν από κάθε δραστηριότητα στους 369 υγροτόπους υποχρεωτική είναι η έκδοση περιβαλλοντικής αδειοδότησης. Αντίθετα, στους υγροτόπους απαγορεύονται οι ακόλουθες δραστηριότητες:

• Οι εργασίες δόμησης και ειδικότερα η ανέγερση οποιασδήποτε μόνιμης ή προσωρινής κατασκευής άμεσα

• Η διάνοιξη οδικού δικτύου

• Οι εκχερσώσεις της φυσικής βλάστησης

• Οι αποξηράνσεις και τα αποστραγγιστικά έργα

• Οι επιχωματώσεις

• Η απόρριψη στερεών και υγρών αποβλήτων

• Η εισαγωγή ξενικών ειδών πανίδας και χλωρίδας

• Οι εξορύξεις αδρανών και άλλων υλικών

• Η επέκταση των καλλιεργειών

• Η βόσκηση, εκτός αν από ειδική μελέτη, προκύπτει ότι σχετίζεται με τη διατήρηση και οικολογική διαχείριση του υγρότοπου

• Η αλιεία και οι ιχθυοκαλλιέργειες

• Οι αμμοληψίες, εκτός αν από ειδική μελέτη, προκύπτει ότι σχετίζονται με τη διαχείριση του υγροτόπου

• Η συλλογή αμφιβίων

• Οι παρεμβάσεις που προκαλούν αλλαγή του υδρολογικού καθεστώτος, συμπεριλαμβανομένων των γεωτρήσεων και της άντλησης υδάτων, εκτός αν αποσκοπούν στη διατήρηση του υγροτόπου και

• Οι παρεμβάσεις που αλλοιώνουν το τοπίο

Πηγή: www.kala-nea.gr

Οι ακτιβιστές της Greenpeace χθες το πρωί ήρθαν αντιμέτωποι με τη μηχανότρατα ALBERTA II, στα ανοιχτά της θάλασσας μεταξύ Μυκόνου και Δήλου με τα μηνύματα «Απαγορεύεται η καταστροφή» και «Θαλάσσιο Καταφύγιο στις Κυκλάδες Τώρα!».

Στόχος αυτής της δυναμικής, αλλά ταυτόχρονα ειρηνικής δράσης της Greenpeace ήταν να ζητήσει από τον καπετάνιο της μηχανότρατας, που ψάρευε στο προτεινόμενο θαλάσσιο καταφύγιο των Βόρειων Κυκλάδων, να σταματήσει την πιο καταστροφική αλιευτική πρακτική και να αποτελέσει μέρος της λύσης, στηρίζοντας την πρόταση της Greenpeace για την προστασία της περιοχής. Παράλληλα, την υποστήριξή τους στη δράση εξέφρασαν και παράκτιοι ψαράδες επτά νησιών, τονίζοντας την επιτακτική ανάγκη για προστασία της περιοχής.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το 60% των ψαράδων αναμένεται να χάσει τη δουλειά του στα επόμενα 10 χρόνια, αν δεν ληφθούν τώρα μέτρα για την προστασία των θαλασσών. Η αλιευτική παραγωγή έχει μειωθεί κατά 50% τα τελευταία 15 χρόνια, καθώς το 65-70% των ελληνικών εμπορικών ψαριών υπεραλιεύεται. Βασικός συντελεστής αυτής της κατάστασης είναι οι μηχανότρατες, που αδειάζουν το βυθό από κάθε μορφή ζωής και σπαταλούν κάθε χρόνο περισσότερους από 15.000 τόνους εμπορεύσιμων ψαριών, τα οποία απορρίπτονται στη θάλασσα.

‘Οι ιδιοκτήτες των μηχανότρατων πρέπει να καταλάβουν ότι η καταστροφική τους δραστηριότητα δεν απειλεί μόνο το μέλλον χιλιάδων παράκτιων ψαράδων που βρίσκονται στα πρόθυρα της ανεργίας, αλλά και το δικό τους. Με τη σημερινή μας δράση τους καλούμε να κάνουν ένα βήμα πίσω για να μπορέσει η θάλασσα να πάει δύο βήματα μπροστά’,

δήλωσε η Άντζελα Λάζου, υπεύθυνη της εκστρατείας για το θαλάσσιο περιβάλλον στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace.

‘Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι η δημιουργία θαλάσσιων καταφυγίων, ώστε τα ψάρια να μπορούν να αναπαραχθούν και να μεγαλώσουν ανενόχλητα’,

συνέχισε η Άντζελα Λάζου.

Οι παράκτιοι αλιείς των Κυκλάδων συνειδητοποιούν ότι χρειάζονται δραστικά και άμεσα μέτρα και για αυτόν το λόγο στηρίζουν την πρόταση της Greenpeace για δημιουργία θαλάσσιου καταφυγίου στις Βόρειες Κυκλάδες και είναι διατεθειμένοι να περιοριστούν για να εξασφαλίσουν μακροπρόθεσμα θάλασσες γεμάτες ψάρια. Στη δίνη της οικονομικής κρίσης που ζούμε, ένα θαλάσσιο καταφύγιο στην περιοχή θα δημιουργούσε πρόσθετα οφέλη για την τοπική κοινωνία, όπως αύξηση της αλιευτικής παραγωγής προσφέροντας έτσι μεγαλύτερη σταθερότητα στην αλιεία και το εισόδημα του ψαρά, καθώς και ανάπτυξη ήπιων μορφών τουρισμού και εναλλακτικών πηγών  εισοδήματος για τις τοπικές κοινωνίες.

Η πρόταση για τη δημιουργία θαλάσσιων καταφυγίων είναι ήδη εξαιρετικά διαδεδομένη στην Ευρώπη. Μόλις πριν λίγες ημέρες, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τόνισε ότι μόνο η εξασφάλιση υγιών ιχθυοπληθυσμών μπορεί να εγγυηθεί τη βιωσιμότητα των παράκτιων κοινοτήτων και ψήφισε υπέρ της δημιουργίας θαλάσσιων καταφυγίων. Το Ευρωκοινοβούλιο τόνισε παράλληλα ότι το θαλάσσια καταφύγια είναι το πιο αποτελεσματικό και οικονομικά αποδοτικό εργαλείο για την προστασία των ιχθυοπληθυσμών και κάλεσε τα ευρωπαϊκά κράτη μέλη να δημιουργήσουν περιοχές προστασίας στην επικράτειά τους.

Το αίτημα της Greenpeace στηρίζουν και 36.000 συμπολίτες μας, μέσω της ηλεκτρονικής εκστρατείας της στο http://posotonexeis.org/, οι οποίοι διεκδικούν την προστασία των ελληνικών θαλασσών και το δικαίωμά τους να έχουν πρόσβαση σε ελληνικά ψάρια που αλιεύονται με βιώσιμο τρόπο, από μικρούς παράκτιους ψαράδες.

Η Greenpeace καλεί:

• Την Πανελλήνια Ένωση Πλοιοκτητών Μέσης Αλιείας να στηρίξει την πρόταση της Greenpeace και των ντόπιων παράκτιων αλιέωνγια τη δημιουργία θαλάσσιου καταφυγίου και την παύση της μέσης αλιείας στις Βόρειες Κυκλάδες,ως προϋπόθεση για την επίλυση της περιβαλλοντικής και οικονομικής κρίσης που έχει επιφέρει η υπεραλίευση.
• Ενόψει των εκλογών, η Greenpeace καλεί παράλληλα την τοπική αυτοδιοίκηση των Κυκλάδων και τους τοπικούς βουλευτές και άλλους φορείς να στηρίξουν επίσημα την πρόταση για τη δημιουργία θαλάσσιου καταφυγίου στις Βόρειες Κυκλάδες και να προβούν στις απαραίτητες πρωτοβουλίες για την προστασία της περιοχής.
• Την επόμενη κυβέρνηση να ανταποκριθεί θετικά στη σύσταση του Ευρωκοινοβουλίου για τη δημιουργία θαλάσσιων καταφυγίων, όπως υποχρεώνει η Ευρωπαϊκή νομοθεσία (Μεσογειακός Κανονισμός 1967/2006).

Πηγή: Greeenpeace

Δύο είναι οι κύριες εκδοχές που προτάσσονται ως απάντηση στο πρόβλημα:
Αρχικά οι φωτο-διασπώμενες σακούλες, τις οποίες βαφτίζουν για προφανείς λόγους φωτο – βιοδιασπώμενες. Περιέχουν πολυαιθυλένιο, έναν χημικό καταλύτη, με προ-οξειδωτικά πρόσθετα (με την ένδειξη PE-HD) το οποίο διασπά ταχύτερα την πλαστική σακούλα, χωρίς ωστόσο να έχει αποδειχθεί ότι την μετατρέπει σε προϊόν κατάλληλο για κομποστοποίηση. Χαρακτηρίζονται επίσης ως ανακυκλώσιμες, με αμφίβολο όμως αποτέλεσμα καθώς η ανάμειξη ενός υλικού από πολυαιθυλένιο με προ-οξειδωτικά πρόσθετα, με ένα υλικό από σκέτο πολυαιθυλένιο ακυρώνει τη διαδικασία της ανακύκλωσης, γιατί τα προ-οξειδωτικά στοιχεία οδηγούν στην καταστροφή του παράγωγου υλικού.

Τέλος χαρακτηρίζονται και οικολογικές. Ωστόσο η οικολογικότητα τους αναιρείται από την ιδιότητα τους να διασπώνται γρήγορα σε μικροσκοπικά κομμάτια. Τα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας είναι επιβαρυντικά ιδιαίτερα για τα οικοσυστήματα στεριάς και θάλασσας και τους οργανισμούς που ζουν σε αυτά. Οι περισσότεροι τύποι πλαστικού, βοηθούμενοι από την ηλιακή ακτινοβολία και το αλάτι θρυματίζονται μέσα σε διάστημα μηνών (ή ακόμα και σε λίγες εβδομάδες, ανάλογα με τον τύπο πλαστικού). Το Αρχιπέλαγος, έδωσε στη δημοσιότητα τα πρώτα στοιχεία από σχετική έρευνα σχετικά με τις μικροσκοπικές ίνες πλαστικού που βρίσκονται πλέον διάσπαρτες σε κάθε ακτή της ελληνικής επικράτειας και στο σωματικό ιστό κάθε ζωντανού θαλάσσιου οργανισμού. (Διαβάστε το σχετικό άρθρο του Αρχιπελάγους εδώ…)

Η δεύτερη εκδοχή είναι οι βιοδιασπώμενες σακούλες που κατασκευάζονται από άμυλο, μη (;) γενετικά τροποποιημένο καλαμπόκι κ.α, οι οποίες δεν ανακυκλώνονται, ωστόσο έχουν τη δυνατότητα να βιοδιασπώνται σε συνθήκες κομποστοποίησης. Οι ενδοιασμοί είναι και εδώ αρκετοί καθώς δεν γνωρίζουμε πάντα την προέλευση των πρωτογενών υλικών παραγωγής, ούτε την ενεργειακή κατανάλωση που απαιτείται για την παρασκευή τους. Επίσης, το γεγονός ότι πρόκειται για πιο ακριβό προϊόν, το καθιστά προφανώς ασύμφορο για τις επιχειρήσεις.

Τα αποτελέσματα πολύμηνης έρευνας του Αρχιπελάγους σχετικά με το θέμα έδειξαν τα κάτωθι:

Στις ίδιες συνθήκες κομποστοποίησης τοποθετήθηκαν και τα δύο είδη τσαντών για επτά μήνες. Στις παρακάτω φωτογραφίες διαφαίνεται ο βαθμός βιοδιάσπασης των μεν και των δε.

Οι βιοδιασπώμενες σακούλες από μη γενετικά τροποποιημένο καλαμόκι βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο αποσύνθεσης έπειτα από 7 μήνες σε συνθήκες κομποστοποίησης.

Οι Φωτο-διασπώμενες σακούλες διατηρούνται σε πολύ καλή κατάσταση, λόγω της μη έκθεσης τους στο φως. Ωστόσο, ο βαθμός βιοδιάσπασης τους είναι μηδαμινός.

Τα συμπεράσματα που προκύπτουν, από την έρευνα η οποία συνεχίζεται, είναι ξεκάθαρα.
Τη νύχτα σβήνεις το φως για μία ώρα και κρύβεσαι. Τη μέρα, ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον. Ούτε για ένα λεπτό.

Η θέση του Αρχιπελάγους είναι επίσης ξεκάθαρη. Θεωρούμε πως απαιτείται πλήρης συναίσθηση της ατομικής ευθύνης απέναντι στην αλόγιστη ρύπανση από πλαστικές σακούλες. Η λύση είναι μία και δεν σχετίζεται με πειραματισμούς και ευρεσιτεχνίες. Περιορισμός της κατανάλωσης, επαναχρησιμοποίηση και χρήση χάρτινων ή πάνινων τσαντών.

Σχετικά Άρθρα:

Βιοσακούλες: Φύκια για οικολογικές κορδέλες, Αφροδίτη Πολίτη – Έψιλον Ελευθεροτυπίας, 7-6-09

Οι κάτοικοι αρνήθηκαν να δώσουν ονόματα και συστήθηκαν ως “Μπαγκς Μπάνυ” και “Ντόναλντ Ντακ”. Με τη σειρά τους ζήτησαν να μάθουν από τους κουκουλοφόρους με την άδεια ποιας αρχής έχουν καταλάβει το χώρο και εμποδίζουν την πρόσβαση στους πολίτες. Απάντηση δεν πήραν και αμέσως κάλεσαν τον Εισαγγελέα Χαλκιδικής και την Αστυνομία. Η Αστυνομία που κατέφθασε τους συνέλαβε όλους – 12 συνολικά άτομα εκ των οποίων 2 οι επικεφαλής – και τους μετέφερε στο Α.Τ. Αρναίας. Εκεί έδωσαν τις καταθέσεις τους, προφυλακίστηκαν και το πρωί οδηγούνται στον Εισαγγελέα με την αυτόφωρη διαδικασία.

Είναι αυτονόητο ότι αν η εταιρεία ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ είχε οποιαδήποτε άδεια για την προκλητική κατάληψη του βουνού, τα συρματοπλέγματα και τα μπλόκα, θα την είχε παρουσιάσει σήμερα. Άδεια δεν υπάρχει, όπως καταγγέλουμε από τις 20 Μαρτίου, και σήμερα αποδείχθηκε περίτρανα. Διαβάστε εδώ τις γελοίες δικαιολογίες της εταιρείας για το προηγούμενο επεισόδιο παρεμπόδισης διόδου πολιτών στο βουνό. Ούτε οι ίδιοι οι εκπρόσωποι της εταιρείας δεν τόλμησαν να ισχυριστούν ότι αυτά που κάνουν είναι νόμιμα!

Καλώς εχόντων των πραγμάτων, η κατοχή του Κακάβου τελειώνει εδώ. Σε δέκα μέρες γιορτάζουμε την Πρωτομαγιά στις Σκουριές!

Πηγή: antigoldgreece.wordpress.com