www.ecology-salonika.org » Οικονομία

Δημιουργία Κοινωνικού Καταναλωτικού Συνεταιρισμού στη Θεσσαλονίκη

odysseas — Thu, 09 Feb 2012 08:45:31 +0000

Κοινωνικός Καταναλωτικός Συνεταιρισμός ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη, έπειτα από πρωτοβουλία της ΠΡΩ.Σ.Κ.ΑΛ.Ο. (Πρωτοβουλία Συνεργασίας για την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία), που κατέληξε στη συγκρότηση μιας ευρύτερης ομάδας πρωτοβουλίας για το συνεταιρισμό με πρώτο αντικείμενο τη δημιουργία ενός συνεταιριστικού Super Market στη Θεσσαλονίκη.

Η συνάντηση των πρώτων 100 ιδρυτικών μελών του συνεταιρισμού πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2012 στη Θεσσαλονίκη, στην αίθουσα συνεδριάσεων του Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας. Στη συνάντηση έγιναν εισηγήσεις από εκπροσώπους της ομάδας πρωτοβουλίας του συνεταιρισμού, της ΠΡΩΣΚΑΛΟ και της «Ελληνικής Διατροφής Coop» (συνεταιριστική εταιρεία εφοδιασμού προϊόντων, που συγκρότησαν αγροτικοί συνεταιρισμοί απ’ όλη την Ελλάδα).

Η συνεργασία του συνεταιρισμού της Θεσσαλονίκης με την «Ελληνική Διατροφή» αφορά την προώθηση προϊόντων που παράγονται από τους συμμετέχοντες αγροτικούς συνεταιρισμούς και τις μικρές παραγωγικές μονάδες, αλλά και άλλων συνεταιρισμών και μεμονωμένων παραγωγών που θέλουν να βάλουν τα προϊόντα τους στα ράφια του συνεταιριστικού Super Market.

Τα προϊόντα αυτά είναι σαφώς υψηλότερα σε επίπεδο ποιότητας, και χαμηλότερα σε επίπεδο τιμών. Οι χαμηλότερες τιμές των προϊόντων αυτών βασίζονται στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν χονδρέμποροι μεσάζοντες στη συνεργασία με τις πρωτογενείς παραγωγικές μονάδες, καθώς βασικό κριτήριο είναι η ποιότητα του προσφερόμενου προϊόντος να είναι ανάλογη της τιμής του.

Η συνεχής πτώση των εισοδημάτων σε συνδυασμό με τη συνεχή άνοδο των τιμών βασικών προϊόντων και με την αμφιβολία για την ποιότητά τους όλο και να μεγαλώνει (ένεκα ασύδοτης κερδοσκοπίας), καθιστά το εγχείρημα αυτό εξαιρετικά αναγκαίο, επίκαιρο και πρώτης προτεραιότητας.

Μετά από αυτήν τη συνάντηση των πρώτων 100 μελών, στόχος του συνεταιρισμού είναι να φθάσει τον αριθμό των 1.000 μελών, ώστε να ανοίξει σύντομα το πρώτο συνεταιριστικό Super Market στη Θεσσαλονίκη.

Βασικά χαρακτηριστικά του Συνεταιρισμού

Σκοπός του Συνεταιρισμού είναι η άσκηση δραστηριοτήτων με βάση τις αρχές της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας και της άμεσης δημοκρατίας. Ειδικότερα είναι προσανατολισμένος στην προμήθεια τοπικών και εγχώριων, κατά προτίμηση, προϊόντων και υπηρεσιών εξαιρετικής ποιότητας και χαμηλής τιμής, προκειμένου να συμβάλλει στην ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό της αντίστοιχης παραγωγής, ταυτόχρονα με την κάλυψη των αναγκών των μελών του σε αγαθά και υπηρεσίες με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η δομή και η λειτουργία του Συνεταιρισμού εφαρμόζουν την συνεργατική-συνεταιριστική δημοκρατική αρχή «ένα πρόσωπο-μια ψήφος». Το κάθε μέλος του Συνεταιρισμού έχει δικαίωμα συμμετοχής στις Γενικές Συνελεύσεις με δικαίωμα μίας ψήφου ανεξάρτητα από τις συνεταιριστικές μερίδες που κατέχει και να εκλέγει και εκλέγεται.

Η διοίκηση και ο έλεγχος του Συνεταιρισμού είναι υπόθεση των μελών του. Το Διοικητικό Συμβούλιο και το Εποπτικό Συμβούλιο εκλέγονται και ανακαλούνται από τη Γενική Συνέλευση.

Η Γενική Συνέλευση είναι το ανώτατο όργανο του Συνεταιρισμού και αποφασίζει για όλα τα θέματα που τον αφορούν.

Τα μέλη και οι εργαζόμενοι εκπαιδεύονται πάνω στις συνεταιριστικές αρχές και τις αξίες της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας.

Επικοινωνία με το προσωρινό διοικητικό συμβούλιο του συνεταιρισμού: E-mail: prwskalo@gmail.com

Δεν μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα

odysseas — Sun, 05 Feb 2012 23:46:58 +0000

της Χριστίνας Ταχιάου

Η συνειδητοποίηση ήρθε πριν λίγα χρόνια και με βάρεσε σα χαστούκι: κατάλαβα ότι δε μ’ αρέσει η Ελλάδα. Τόσο απλά. Το χειρότερο, όμως, δεν ήταν αυτό. Το χειρότερο ήταν όταν κατάλαβα ότι δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσω να αλλάξω κάποια από αυτά που θεωρούσα κακώς κείμενα: κατάλαβα ότι η Ελλάδα αρέσει στους Έλληνες. Άρα, το λάθος είμαι εγώ.

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν νιώθω καν Ελληνίδα τέτοιας Ελλάδας. Ποια Ελλάδα να υπερασπιστώ και με ποια Ελλάδα να ταυτιστώ; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να δίνει φακελάκι; Με την Ελλάδα που κυκλοφορεί στο δρόμο λες και είναι μόνη της; Με την Ελλάδα που λατρεύει τα 100 ντεσιμπέλ; Με την Ελλάδα που φυσάει τον καπνό της στα μούτρα του απέναντι; Με την Ελλάδα που παραβιάζει όποιο νόμο γουστάρει; Με την Ελλάδα που δικαιολογεί την παρανομία; Με την Ελλάδα που νιώθει ανώτερη από τους «ξένους»; Με την Ελλάδα που καμαρώνει επειδή κατασκεύασε κάτι ελεεινής ασχήμιας χωριά; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να απλώνει ξαπλώστρες στις άλλοτε πανέμορφες παραλίες; Με την Ελλάδα που θεωρεί φυσιολογικό να πηγαίνει σε απίθανης αρπαχτής κλαμπ και καφέ και να παρακαλάει κάτι άθλιους φουσκωτούς τύπους της νύχτας να μη φάει πόρτα; Με την Ελλάδα που πιστεύει ότι δεν μπορεί να διοριστεί χωρίς μέσο; Με την Ελλάδα που φιλάει κατουρημένες ποδιές για να κάνει τη δουλειά της; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να πληρώνει ένα κάρο λεφτά σε μπουζούκια και μπαρ και μετά να οδηγεί μεθυσμένη; Με την Ελλάδα που πιστεύει «Και τι έγινε που έπιασαν τους Καραμπέρηδες; Αυτοί είναι το πρόβλημα;»; Με την Ελλάδα που απαιτεί να «φέρουν πίσω τα κλεμμένα» αλλά εξαιρεί τον εαυτό της από την επιστροφή; Με την Ελλάδα που διεκδικεί το δικαίωμά της να εξακολουθήσει να λειτουργεί κουτοπόνηρα; Με την Ελλάδα που πάσχει από έλλειψη φιλοδοξίας;

Όχι, δεν είμαι αγία. Όλα τα παραπάνω, τα απορρίπτει ο «ενήλικος» εαυτός μου. Ο «ανήλικος», έχει υπάρξει μέρος αυτού που τώρα απορρίπτω. Ίσως γι αυτό ενοχλούμαι τόσο πολύ τώρα. Το θέμα είναι ότι ο «ενήλικος» έχει περάσει στο άλλο άκρο. Θέλει τάξη, ησυχία, τυπικότητα κι αξιοκρατία.

Για μένα, η κρίση υπάρχει εδώ και χρόνια. Και δεν εννοώ την οικονομική, εννοώ την αισθητική, πολιτιστική, αξιακή κρίση. Η οικονομική κρίση δεν με εξέπληξε καθόλου. Αντίθετα, με εξέπληξε το γεγονός ότι τόσοι έξυπνοι άνθρωποι εξεπλάγησαν.

Την πρώτη φορά που είδα τη διαφήμιση με τον «ομορφάντραμου» ένιωσα ένα κρύο χέρι να μου σφίγγει το κεφάλι. Το ίδιο είχα νιώσει κι όταν είδα τις διαφημίσεις με την «αγαπούλα την κουκούλα» και «τη φουκαριάρα τη μάνα μου». Είναι οι διαφημίσεις που συμβολίζουν την Ελλάδα που δε μ’ αρέσει. Την Ελλάδα του γηπέδου, του βρώμικου, της φοροδιαφυγής, του μέσου, της διαφθοράς, του ψυχοπονιάρη, του τεμπέλη, του λαθραίου, του καταφερτζή, του αναίσθητου, του Ελληνάρα. Το χειρότερο είναι ότι όλοι, μικροί – μεγάλοι, απ΄ όλα τα στρώματα της κοινωνίας, γελάνε με τις διαφημίσεις αυτές. Το χαίρονται, ρε παιδάκι μου.

Φρικάρω. Φρικάρω με τις διαφημίσεις και με τη συνεχή αναπαραγωγή τους. Νιώθω ένα τσίμπημα δυστυχίας όποτε ακούω τη λέξη «ομορφάντρα μου». Μου έρχεται στο νου και η εικόνα: ασπρόμαυρη Ελλάδα, κοντοί κι άσχημοι άντρες, τσίκνα, βρωμιά ιδρώτα στο γήπεδο, λίπη και λίγδες. Όταν ακούω τη φράση «τι βάζω μέσα; Τη μάνα μου και τον πατέρα μου βάζω μέσα!» μου έρχεται στο νου ένα φέρετρο σκεπασμένο με την ελληνική σημαία.

«Γιατί όμως πιστεύεις ότι έχουν τόση απήχηση αυτές οι διαφημίσεις;» με ρώτησε η φίλη μου. Μα, επειδή, ο Έλληνας σε αυτήν ακριβώς την Ελλάδα νιώθει άνετα. Στην Ελλάδα της αγαπούλας, του ομορφάντρα μου και της φουκαριάρας της μάνας του. Στην Ελλάδα της δραχμής…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο http://www.protagon.gr

Νερό – Πετρέλαιο: σημειώσατε «2»

odysseas — Sun, 05 Feb 2012 20:54:12 +0000

Αντί να επενδύουμε στην ορθή διαχείριση του νερού και των φυσικών πόρων προτιμούμε να ελπίζουμε ότι ίσως κάποτε ένα γεωτρύπανο μας δώσει το 2-3% των κερδών.

του Κώστα Παπακωνσταντίνου

Την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου έγιναν δύο σημαντικές «συναντήσεις» στην Πάτρα. Η μία αφορούσε στο σχέδιο διαχείρισης των νερών, με παρουσία του Ειδικού Γραμματέα Υδάτων του ΥΠΕΚΑ κ. Ανδρεαδάκη. Η άλλη ήταν η ειδική συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου για τις προοπτικές εξόρυξης υδρογονανθράκων, με παρουσία του αρμόδιου Υφυπουργού ΥΠΕΚΑ κ. Μανιάτη.

Και οι δύο συναντήσεις (και οι δύο αντικρουόμενοι ρόλοι του ΥΠΕΚΑ) ήσαν ενδιαφέρουσες. Ποια όμως είναι πιο σημαντική για τη ζωή στη Δυτική Ελλάδα; Εκείνη για τα νερά, που προϋποθέτει δουλειά προκειμένου να διασφαλίσουμε τον πιο πολύτιμο φυσικό πόρο για κάθε δραστηριότητα και για την ίδια τη ζωή; Ή μήπως εκείνη για τα πετρέλαια, όπου δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα, παρά να ελπίζουμε ότι ίσως κάποτε οι εταιρίες μας δώσουν το 5%;

Δυστυχώς, η υπόσχεση για πετρέλαιο φάνηκε ακαταμάχητη. Ο ίδιος ο Περιφερειάρχης κ. Κατσιφάρας δήλωσε ότι οι προοπτικές εξόρυξης υδρογονανθράκων μπορεί να «αλλάξουν άρδην το προφίλ της Δυτικής Ελλάδας». Αυτό σημαίνει κίνδυνο να πέσουμε στην ίδια παγίδα που μας έφερε στην κρίση. Αντί να εστιάσουμε στον πρωτογενή τομέα και στην εξασφάλιση των φυσικών πόρων για να κάνουμε τη Δυτική Ελλάδα βιώσιμη, ελπίζουμε ξανά σε ένα «μεγάλο κόλπο».

Οι προοπτικές για το πετρέλαιο είναι αμφίβολες. Ο Υπουργός μίλησε για πιθανότητες 10% επιτυχίας σε κάθε έρευνα. Ο περιβόητος περιφερειακός φόρος 5% δεν διευκρινίζεται αν θα είναι επί του συνόλου της παραγωγής ή επί του 40 έως 60% αυτής – διότι το υπόλοιπο θα πηγαίνει κατευθείαν στο κράτος. Δηλαδή έχουμε μια ισχνή πιθανότητα ότι ίσως σε δέκα χρόνια η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας θα αρχίσει να λαμβάνει το 2-3% της αξίας των κοιτασμάτων, δηλαδή ίσως λιγότερα από 50-60 εκ. € το χρόνο – κι αυτό επί είκοσι χρόνια (όσο διαρκούν τα κοιτάσματα). Αρκούν αυτά;

Αντίθετα, οι προοπτικές από μια ορθή διαχείριση υδάτων – που περιλαμβάνει όλα τα έργα και την κοστολόγηση – θα στηρίξουν το μέλλον των παιδιών μας σίγουρα και για πάντα.

Δεν πρέπει να δημιουργούμε ελπίδες ότι «κάτι θα γίνει στο τέλος» και θα επιστρέψουμε στη ζωή που είχαμε συνηθίσει. Αν δεν τακτοποιήσουμε «τα του οίκου μας» (να στηρίξουμε τον πρωτογενή τομέα, να αναδιοργανώσουμε τη δημόσια διοίκηση), σε μερικά χρόνια θα βρεθούμε πάλι σε αδιέξοδο, ακόμη κι αν μας χαρίζανε τα πετρέλαια της Αραβίας …

_____________________

Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου είναι Περιφερειακός Σύμβουλος στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας (που έχει έδρα την Πάτρα) και εκλέχθηκε με τον συνδυασμό ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΔΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ. Στην Κεντρική Μακεδονία μπορεί να μην έχουμε πετρέλαιο αλλά έχουμε άλλα «καλούδια» για τα οποία το ΥΠΕΚΑ δίνει στην κυριολεξία γη και ύδωρ και η λογική που επικρατεί είναι η ίδια!

Μύθοι της δραχμής και μύθοι του ευρώ

odysseas — Sun, 05 Feb 2012 02:36:22 +0000

Μια πράσινη οπτική για το PSI, το κοινό νόμισμα και τη διέξοδο από την κρίση

Του Γιάννη Παρασκευόπουλου*

Οι διαπραγματεύσεις για το «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους, που κυριαρχούν στην επικαιρότητα των ημερών, θα έχουν αναμφίβολα καθοριστικές επιπτώσεις για την πορεία της χώρας μας τις επόμενες δεκαετίες.

Με πρώτη ματιά, οι αποφάσεις για το πλαίσιο της αναδιάρθρωσης μοιάζουν να κινούνται σε θετική κατεύθυνση: «κούρεμα» του χρέους σε φαινομενικά υψηλό ποσοστό, νέα δάνεια προς την Ελλάδα, επιβεβαίωση της παραμονής στην ευρωζώνη. Μια διεξοδικότερη όμως εικόνα δείχνει ότι το πλαίσιο της Δανειακής Σύμβασης είναι:

Ανεπαρκές, καθώς το συνολικό χρέος της Ελλάδας ακόμα και με τους αμφίβολους στόχους που θέτει για το 2020,διατηρείται σε επίπεδα πολύ πάνω από εκείνα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν βιώσιμα. Μεγάλο μέρος των πόρων που θα εξοικονομηθούν με το ονομαστικό «κούρεμα», θα διατεθούν για επιπλέον αναγκαστικό δανεισμό προκειμένου να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες και να διασωθούν οι αποταμιεύσεις των πολιτών.
Άδικη, καθώς θα πληγεί και η περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων, συμπιέζοντας ακόμη περισσότερο ό,τι απομένει από το κοινωνικό κράτος. Την ίδια στιγμή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα αντλήσει από τη χώρα μας άκοπα κέρδη δεκάδων δις ευρώ από την εξαίρεση ομολόγων που είχε αγοράσει σε κλάσμα της ονομαστικής τους αξίας, ενώ μεγάλα κέρδη θα έχουν και οι κυβερνήσεις που μας χορήγησαν δάνεια με υψηλά επιτόκια στις πρώτες φάσεις του Μηχανισμού Στήριξης.
Επικίνδυνη, καθώς η πιθανή μετατροπή των νέων ομολόγων με βάση το αγγλικό δίκαιο ενισχύει περαιτέρω τη θέση των δανειστών μας, ορθώνοντας μεγάλα νομικά εμπόδια σε κάθε μελλοντικό διορθωτικό επιπλέον κούρεμα. Επιπλέον, η αποδοχή ανέφικτων δημοσιονομικών στόχων, ανοίγει δρόμους ακόμη και για εκδίωξή μας από την ευρωζώνη τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Αποτελεί λοιπόν επιβεβαίωση της χρεοκοπίας του πολιτικού «μας» συστήματος, ότι ο δημόσιος διάλογος εστιάζει κυρίως στα πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα που θα μας επιβληθούν και όχι στην ίδια την ουσία και το πλαίσιο της Δανειακής Σύμβασης και των αποφάσεων της 26^ης Οκτωβρίου.

Έτσι ο διαπραγματεύσεις για την οριστικοποίηση του ελληνικού PSI διεξάγονται κυρίως ανάμεσα στις διαφορετικές κατηγορίες δανειστών, και μόνο δευτερευόντως ανάμεσα στους δανειστές και την ελληνική κυβέρνηση. Αναμενόμενο είναι λοιπόν να κυριαρχεί το τι είναι διατεθειμένοι οι δανειστές να δεχθούν, και να απουσιάζει το πιο κρίσιμο στοιχείο: τι ύψος δημόσιου χρέους μπορεί να αποπληρώνει η Ελλάδα χωρίς να υπονομεύει το μέλλον της;

Αφήνοντας άλλους να διαπραγματεύονται το μέλλον μας…

Το ερώτημα αυτό, για τις «κόκκινες γραμμές» της δημοσιονομικής προσαρμογής και του χρέους, έχει τεθεί δημόσια από τους Οικολόγους Πράσινους ήδη από τον περασμένο Ιούνιο, http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=2255&Itemid=85 όταν πρότειναν ένα εναλλακτικό πλαίσιο πολιτικού διαλόγου και αναζήτησης σημειακών συναινέσεων. Σε οικονομικό επίπεδο, κριτήριο για τη βιωσιμότητα του χρέους είναι τι ποσοστό του (ήδη συρρικνούμενου) ελληνικού ΑΕΠ δεσμεύεται για την εξυπηρέτησή του. Σε κοινωνικό και περιβαλλοντικό επίπεδο, κριτήριο είναι το κατά πόσο οδηγεί σε μέτρα που πλήττουν την κοινωνική συνοχή και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα, δημιουργώντας έτσι πληγές που θα παραμείνουν ακόμη και μετά την όποια οικονομική ανάκαμψη.

Οκτώ μήνες μετά, το κρίσιμο αυτό ερώτημα έχει πια ζωτική σημασία για τη διαμόρφωση μιας ελληνικής πρότασης. Εξακολουθεί όμως να απουσιάζει τόσο από τις δημόσιες συζητήσεις των κομμάτων που συγκυβερνούν όσο και από την κριτική της αντιπολίτευσης, που αντιμετωπίζει το PSI με όρους άσπρου και μαύρου. Η προκήρυξη εκλογών, ώστε η συμφωνία να τεθεί στην κρίση της επόμενης Βουλής, είναι ίσως ο μόνος τρόπος να υπάρξει ουσιαστικός δημόσιος διάλογος για ένα θέμα που θα κρίνει το μέλλον της χώρας για δεκαετίες.

Έτσι η Ελλάδα εκβιάζεται, υπό την απειλή οικονομικού στραγγαλισμού και εκδίωξης από την ευρωζώνη, να αποδεχθεί τους όρους που της υπαγορεύονται. Το τραγικό όμως είναι ότι και σε τροχιά εκδίωξης από την ευρωζώνη βάζουν τη χώρα και οι ίδιοι οι όροι των δανειστών, καθώς απαιτούν τη διαρκή εκπλήρωση στόχων πρακτικά ανέφικτων. Σε ένα τέτοιο κλίμα, είναι φυσικό να πληθαίνουν και οι φωνές που προτείνουν ως μόνη διέξοδο την επιστροφή στη δραχμή και την πλήρη άρνηση του χρέους.

Μια πράσινη οπτική για το χρέος, τη χρεοκοπία και τη διέξοδο

Στο δύσκολο αυτό τοπίο, η πράσινη οπτική γίνεται πιο επίκαιρη παρά ποτέ. Το κύριο δεν είναι με τι τρόπο θα διαχειριστούμε τις απαιτήσεις των δανειστών, αλλά να βρούμε τους τρόπους και το σχέδιο να επενδύσουμε άμεσα σε μια Πράσινη Στροφή που θα τονώσει την οικονομία, θα τη συμφιλιώσει με το περιβάλλον, θα δημιουργήσει σε μεγάλη έκταση πράσινες θέσεις εργασίας και θα ενισχύσει την κοινωνική συνοχή μέσα από την αναβάθμιση των συλλογικών αγαθών.

Απειλή προσωρινής αναστολής πληρωμών προς τους δανειστές, με υποχρεωτική παροχή νέων ομολόγων για τα ομόλογα που λήγουν, έχει νόημα μόνο για μια χώρα που ξέρει τι ακριβώς διεκδικεί και που είναι διατεθειμένη να μηδενίσει άμεσα το σημερινό πρωτογενές της έλλειμμα, έστω και προσωρινά, με τρόπους σαν αυτούς που προτείνει ο Γ. Βαρουφάκης http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=9751
Λογιστικός Έλεγχος του χρέους, ως απαραίτητο στοιχείο διαφάνειας, θα φωτίσει και τα «απεχθή» τμήματά του όπως οι αναγκαστικές παραγγελίες στις γερμανικές και γαλλικές βιομηχανίες όπλων που επιβλήθηκαν ως όροι για το Μηχανισμό Στήριξης.
Ριζική αντιμετώπιση δεν απαιτεί μόνο το χρέος, αλλά και το εμπορικό έλλειμμα, με πολιτικές όπως η απεξάρτηση από το πετρέλαιο και τις εξοπλιστικές προμήθειες, ή η μεταρρύθμιση της φορολογίας ώστε να ευνοούνται κλάδοι και υπηρεσίες με μεγάλη ελληνική προστιθέμενη αξία.
Οι απαιτήσεις από το γερμανικό κατοχικό δάνειο θα μπορούσαν να συνδεθούν με την κάλυψη της εθνικής συμμετοχής σε ένα μεγάλο πρόγραμμα χρηματοδοτήσεων από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για βιώσιμο αναπροσανατολισμό της ελληνικής οικονομίας.

Σε συνολικό όμως επίπεδο, η λύση στην κρίση της ευρωζώνης θα είναι ευρωπαϊκή ή δε θα υπάρξει καθόλου. Γι’ αυτό ακριβώς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι Ευρώπη δεν είναι μόνο οι κυβερνήσεις και η Κομισιόν, και ότι καμιά επιτυχία σε εθνικό επίπεδο δε μπορεί να υποκαταστήσει την ανάγκη για συνολικό αναπροσανατολισμό της Ευρώπης όπως αυτός που διεκδικούν από κοινού οι Πράσινοι http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=2242:——–l—r-

Αντίθετα αδιέξοδο αποτελούν:

Η μονομερής χρεοκοπία, ως μόνιμη άρνηση πληρωμής του χρέους, καθώς θα οδηγήσει σε αδυναμία να βρεθούν κεφάλαια για τη διέξοδο από την κρίση και τον απαραίτητο αναπροσανατολισμό της οικονομίας: χωρίς τον αναπροσανατολισμό αυτό, μόνο οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στην Ελλάδα τον 21^ο αιώνα θα ξεπεράσουν τα 700 δις ευρώ, ποσό διπλάσιο από το σύνολο του χρέους.
Η επιστροφή στη δραχμή, είτε με δική μας πρωτοβουλία είτε κατ’ απαίτηση των δανειστών. Ακόμη κι αν παραβλέπαμε ότι η δραστική υποτίμηση του εθνικού νομίσματος αποτελεί πάγια συνταγή του ΔΝΤ, είναι σαφές ότι η ελληνική παραγωγική βάση έχει διαβρωθεί τις τελευταίες δεκαετίες σε πολύ μεγάλο βαθμό, διάβρωση που αποτυπώνεται και στο θηριώδες εμπορικό μας έλλειμμα.

Αυτό ακριβώς είναι που κάνει την Ελλάδα διαφορετική από την Αργεντινή: Σε περίπτωση επιστροφής στη δραχμή, το εμπορικό έλλειμμα θα έπρεπε να μηδενιστεί στη στιγμή και η ελληνική παραγωγή θα αδυνατούσε να καλύψει τις βασικές ανάγκες της κοινωνίας χωρίς πολυετή πίστωση χρόνου και χωρίς τεράστιες παραγωγικές επενδύσεις, με κεφάλαια που είναι άγνωστο πότε από πού θα έρχονταν. Δεν είναι λοιπόν υπερβολή να πούμε ότι 70% της εναπομένουσας αγοραστικής δύναμης μισθών και συντάξεων στηρίζεται στο ότι είμαστε ακόμη στο ευρώ.

Οικοδομώντας τις εναλλακτικές λύσεις

Αρκετές φορές έχω σκεφθεί ότι οι δεσμεύσεις που απαιτούν οι δανειστές και που αποδέχεται στο μεγαλύτερο μέρος του το ελληνικό πολιτικό σύστημα, οδηγούν τη χώρα σε πρότυπα που θυμίζουν τη Λατινική Αμερική της δεκαετίας του 1970 ή έστω τη σημερινή Ανατολική Ευρώπη, που κανείς δεν ξέρει αν και πότε θα συνέλθει από τις πληγές της. Δυσκολεύομαι όμως να πιστέψω ότι σε παρόμοιες κατευθύνσεις οδηγούν τελικά και οι προτάσεις ενός σημαντικού μέρους των αντιπάλων του Μνημονίου.

Το πραγματικό λοιπόν στοίχημα για τη χώρα δεν είναι να διαλέξει ανάμεσα στο λαϊκισμό του Μνημονίου και στο λαϊκισμό της δραχμής, αλλά να οικοδομήσει τις εναλλακτικές λύσεις που να διασφαλίζουν για την Ελλάδα μια θέση στην Ευρώπη του 21^ου αιώνα. Στην κατεύθυνση αυτή, κρίσιμο ρόλο θα έχει η ενίσχυση των Οικολόγων Πράσινων και η έμφαση στην προτεραιότητα να επενδύσουμε στην ταυτόχρονη διέξοδο από την οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική κρίση.

_______________________________

*Ο Γιάννης Παρασκευόπουλος είναι μέλος της Επιτροπής Εκλογικού Προγράμματος των Οικολόγων Πράσινων. Μαζί με την Ιωάννα Κοντούλη, θα είναι συν-επικεφαλής της εκλογικής εκστρατείας ως πρώτος στο Ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

*Το κείμενο έχει γραφτεί πριν την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για το PSI

Ομάδα Πρωτοβουλίας για την δημιουργία Κοινωνικού Καταναλωτικού Συνεταιρισμού στην Θεσσαλονίκη

odysseas — Mon, 30 Jan 2012 09:56:30 +0000

Η Ομάδα Πρωτοβουλίας για την δημιουργία Κοινωνικού Καταναλωτικού Συνεταιρισμού στην Θεσσαλονίκη προσκαλεί όσους ενδιαφέρονται, και έχουν συζητήσει για αυτήν την ανάγκη, σε ενημερωτική συνάντηση σήμερα, 18.30, στην αίθουσα συνεδριάσεων του Περιφερειακού Συμβουλίου (πρώην Νομαρχιακού), που βρίσκεται στο πίσω μέρος της αυλής του νεοκλασικού κτιρίου της Περιφέρειας (πρώην Νομαρχία) πίσω από την οδό Βασ. Όλγας 198, με δυνατότητα στάθμευσης στον αύλειο χώρο της πρώην Νομαρχίας Θεσσαλονίκης.

Η Πρωτοβουλία ΠΡΩΣΚΑΛΟ έχει επεξεργασθεί όσο ποιο πολύ μπορούσε τα επί μέρους θέματα του Κοινωνικού Καταναλωτικού Συνεταιρισμού Θεσσαλονίκης και για τους ήδη ενημερωμένους και επιθυμούντες να συμμετέχουν οργανώνεται η συνάντηση της Δευτέρας, 30 Ιαν 2012, στις 18.30, ώστε να δοθούν οι προσεγγίσεις των λύσεων των επισημανθέντων προβλημάτων.

Στην συνάντηση προσκαλούνται όσοι εκδήλωσαν ενδιαφέρον και θα αποτελέσουν τα πρώτα 100 μέλη του Κοινωνικού Καταναλωτικού Συνεταιρισμού, με στόχο να συγκεντρωθούν 1000 μέλη και ένα κεφάλαιο 150.000€ (150€ από το κάθε μέλος) για την λειτουργία του πρώτου καταστήματος στην Θεσσαλονίκη.

Καταβλήθηκε ιδιαίτερη προσπάθεια για να γίνει ένας ευρύτατος διάλογος ώστε να απαντηθούν όλα τα πιθανά ερωτήματα, απορίες κλπ., να ενημερωθούν όλοι οι ενδιαφερθέντες, να δημιουργηθεί ο Καταναλωτικός Συνεταιρισμός, που απαιτεί τουλάχιστο 100 μέλη, ώστε να προχωρήσουμε στη συνέχεια για τα 1000 μέλη και να ανοίξουμε το Συνεταιριστικό Κατάστημα του Συνεταιρισμού, γι αυτό και η αίθουσα συνεδριάσεων είναι διαθέσιμη από 18.30 έως 22.00.

Τα πρώτα 100 μέλη, μαζί με την υπογραφή του καταστατικού που θα διαμορφωθεί, θα καταβάλουν τα 150€ και θα υπογράψουν την Πέμπτη, 2 Φεβ 2012, από 20.00-22.00, στον μεσόροφο του ξενοδοχείου ABC (Συντριβάνι), που φιλοξένησε τις πολλαπλές συζητήσεις της ΠΡΩΣΚΑΛΟ για την προώθηση του Κοινωνικού Καταναλωτικού Συνεταιρισμού.

Το άγγιγμα του Μίδα

odysseas — Thu, 26 Jan 2012 10:02:05 +0000

Σήμερα Πέμπτη 26/1 προβάλλεται από τη ΝΕΤ στις 10 μ.μ. το νέο ντοκιμαντέρ του Εξάντα και του Γιώργου Αυγερόπουλου με τίτλο «Το άγγιγμα του Μίδα«.

Η χώρα μας δέχεται μία πρωτοφανή επίθεση από καρτέλ ξένων συμφερόντων που με τη βοήθεια της ελληνικής και ευρωπαϊκής νομοθεσίας, που είναι από χρόνια και μεθοδικά προσαρμοσμένη ώστε να τα εξυπηρετεί, προωθούν τα οικονομικά τους συμφέροντα στη χώρα μας. Αυτά είναι συνήθως αντίθετα με τις αρχές της βιώσιμης και αειφόρου ανάπτυξης του τόπου, όπως βλέπουμε στην περίπτωση της Χαλκιδικής και επιβάλεται από τα πάνω και χωρίς τη συγκατάθεση των κατοίκων μιας περιοχής όπως πάει να γίνει στις περιοχές του Πάικου και των Κρουσίων του Κιλκίς.

Ας δούμε τι γίνεται, μέσω του «Εξάντα», σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη, και πώς προωθούν τα συμφέροντά τους τα καρτέλ των σύγχρονων χρυσοθήρων.

Λίγα λόγια για το ντοκυμαντέρ

Όταν οι Ισπανοί κατακτητές έφτασαν στην Κολομβία τον 16ο αιώνα, νόμιζαν πως είχαν βρει το μυθικό Ελ Δοράδο. Είδαν έκπληκτοι μια τελετή στη λίμνη Γουαταβίτα κοντά στη σημερινή Μπογκοτά, όπου ο αρχηγός των Μούισκας, γυμνός και αλειμμένος ολόκληρος με χρυσόσκονη, (ο «επιχρυσωμένος βασιλιάς», ο «El Dorado»), έριχνε στο νερό τεράστιες ποσότητες χρυσού, προσφορά στους θεούς.

Πέντε αιώνες μετά, με τις τιμές του χρυσού να έχουν εκτιναχθεί στα ύψη εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, οι πολυεθνικές εταιρείες αυτή τη φορά, είναι εκείνες που αναζητούν στην Κολομβία, το νέο Ελ Δοράδο. Και όχι μόνο αυτές… Οι αντάρτες, οι παραστρατιωτικοί, τα καρτέλ των ναρκωτικών, όλοι διεκδικούν μερίδιο από τα θρυλικά χρυσοφόρα κοιτάσματα της χώρας.

Ο πυρετός του χρυσού στην Κολομβία, που τροφοδοτεί πλέον – μαζί με την κοκαΐνη – τον εμφύλιο που μαίνεται στη χώρα για πάνω από 40 χρόνια, αποτελεί μια αθέατη, παράπλευρη απώλεια της οικονομικής δίνης, στην οποία έχει περιέλθει όλος ο πλανήτης.

ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Επιτόπια Έρευνα, Σενάριο, Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος / Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή / Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιάννης Αυγερόπουλος / Έρευνα: Μανώλης Φυλακτίδης / Συντονισμός Έρευνας: Γεωργία Ανάγνου / Μοντάζ: Γιάννης Μπιλήρης, Άννα Πρόκου / Μουσική: Γιάννης Παξεβάνης / Μια παραγωγή της Small Planet για την ΕΡΤ ©2011-2012

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Original shooting format: HD720p25 / Ήχος: Dolby Stereo / Γλώσσες: Ισπανικά Ελληνικά / Υπότιτλοι: Ελληνικοί

Για όσους και όσες δεν γνωρίζουν η σειρά των Ντοκιμαντέρ του Εξάντα μέχρι το Δεκέμβριο του 2011 έχει αποσπάσει 30 διεθνή βραβεία σε κινηματογραφικά φεστιβάλ και φεστιβάλ ντοκιμαντέρ που διοργανώθηκαν σε διάφορες χώρες του κόσμου. Ντοκιμαντέρ της σειράς μεταδίδονται από δημόσια και ιδιωτικά δίκτυα της Ευρώπης, της Βόρειας Αμερικής και της Μέσης Ανατολής. Τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό η δουλειά του Γιώργου Αυγερόπουλου και των συνεργατών του τυγχάνει ευρείας αποδοχής από κοινό, δημοσιογράφους και κριτικούς. Έχει δε χαρακτηριστεί πολλές φορές ως cinema activism.

ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ ΜΙΔΑ: ο Πυρετός του Χρυσού στην Κολομβία

Ο χρυσός είναι το βαρόμετρο του φόβου. Καταμεσής της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης στις 22 Αυγούστου του 2011 χτύπησε το ιστορικό 1889,70 δολάρια η ουγγιά. Κάτι ασύλληπτο αν σκεφτεί κανείς πως πριν από 10 χρόνια κόστιζε μόλις 271 δολάρια.

Σήμερα η Κολομβία είναι μια από τις μεγαλύτερες χώρες παραγωγής χρυσού στην Νότια Αμερική και μία από τις σημαντικότερες του κόσμου. Το 2010 παρήγαγε περίπου 54 τόνους, ενώ υπολογίζεται πως υπάρχουν ακόμα τεράστια αποθέματα πλήρως ανεξερεύνητα.

Έτσι η χώρα ζει στον πυρετό του χρυσού. Όλοι, από τους παραδοσιακούς βιοπαλαιστές χρυσοθήρες, μέχρι τις πολυεθνικές, τους αντάρτες, τους παραστρατιωτικούς, και τα καρτέλ των ναρκωτικών, «τρέχουν» να εξορύξουν όσο περισσότερο χρυσό μπορούν νόμιμα ή παράνομα, και να εκμεταλλευτούν τις υψηλές τιμές αυτής της περιόδου, αδιαφορώντας για τις τρομακτικές επιπτώσεις στη κοινωνία και φυσικά στο περιβάλλον.

Τα πρώτα συμπτώματα άρχισαν να φαίνονται το 2009, όταν 8000 χρυσοθήρες (!) πάμφτωχοι άνθρωποι από όλη τη χώρα, μαζεύτηκαν στο ποταμό Ντάγουα μόλις έμαθαν ότι κάποιος είχε βρει εκεί χρυσό. Πάνω από 200 μπουλντόζες έσκαβαν τις όχθες επί 11 μήνες. Όταν η κυβέρνηση τους έδιωξε, ο ποταμός έμοιαζε σαν να είχε βομβαρδιστεί, η κοίτη του είχε αλλάξει και κάθε είδος ζωής είχε εξαφανιστεί.

ΕΝΑ ΧΡΥΣΑΦΕΝΙΟ ΒΟΥΝΟ

Το Μαρμάτο στην επαρχία Κάλδας είναι ένα από τα πιο παλιά σημεία εξόρυξης χρυσού στη Νότια Αμερική. Ένας από τους 4 παλαιότερους δήμους της χώρας, που ιδρύθηκε το 1536, και πλέον έχει ανακηρυχθεί ιστορικό μνημείο του Έθνους. Είναι μια πόλη παραδοσιακών χρυσοθήρων και ζει αποκλειστικά από το χρυσό. Το χωριό τους βρίσκεται πάνω σε ένα χρυσαφένιο βουνό. Το El Burro σύμφωνα με εκτιμήσεις κρύβει σήμερα στα σωθικά του 9,8 εκατομμύρια ουγγιές του πολύτιμου μετάλλου (καθώς και 59 εκατομμύρια ουγγιές ασημιού). Οι 10.000 κάτοικοι της περιοχής το εκμεταλλεύονται, σκάβοντας με το καλέμι και την αξίνα τα σπλάχνα της γης, όπως οι έκαναν και οι προγόνοί τους.

Το Μαρμάτο δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορες μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, όπως η καναδική Gran Colombia Gold και η θυγατρική της Medoro Resources.
Το σχέδιο της εταιρείας είναι να ανατινάξει την κορυφή του χρυσοφόρου βουνού και να δημιουργήσει ένα μεγάλο ορυχείο ανοιχτής εξόρυξης, για να έχει πρόσβαση στα κοιτάσματα από πάνω προς τα κάτω. Έτσι θα παράγονται περίπου 8 τόνοι χρυσού τον χρόνο, από 726 κιλά που παράγονται σήμερα. Με τις σημερινές τιμές θα απέφερε ετησίως περίπου 500 εκατ. δολάρια. Ο Βασιλιάς Μίδας εν δράση.
Δυστυχώς για να εφαρμοστεί το σχέδιο της εταιρείας, το ιστορικό χωριό του Μαρμάτο θα πρέπει να σβηστεί από τον χάρτη.

«Μα είμαι 70 χρονών! Γιατί να φύγω από ‘δω;» απορεί ο Αμάρ Κατάνιο Γιαμίρ της επιτροπής αγώνα των κατοίκων του χωριού. «Για εμάς το Μαρμάτο δεν έχει μόνο υλικό πλούτο, όπως ο χρυσός και το ασήμι. Συμβολίζει πολλά περισσότερα. Και δεν πιστεύουμε ότι, για μια οικονομική φιλοδοξία από ανθρώπους που δεν είναι καν Κολομβιανοί, θα πρέπει να εξαφανιστούμε εμείς, για να έρθουν αυτοί να εξορύξουν το χρυσό, και να σκοτώσουν ένα χωριό που έχει επιβιώσει.»

Παρά τις αντιδράσεις των κατοίκων του Μαρμάτο, η κυβέρνηση σχεδιάζει να μετακινήσει τον πληθυσμό, προκειμένου να ανοίξει τον δρόμο για το νέο ανοιχτό ορυχείο της Gran Colombia Gold. Κατασκευάζει ήδη στο κοντινό Ελ Γιάνο, ένα νοσοκομείο, ένα σύγχρονο σχολικό συγκρότημα και σπίτια. Η εταιρεία έχει δηλώσει πως θα βοηθήσει στην χρηματοδότηση του προγράμματος.

«Υπάρχουν άτομα που είναι ιθαγενείς, που είναι μπερδεμένοι πολιτικά, τους έχουν πει ότι ο καπιταλισμός έρχεται και θα τους καταστρέψει. Αλλά κυρίως, δεν μπορούμε να κάνουμε διάλογο με κουφούς», λέει ο αντιπρόεδρος της εταιρείας Χοσέ Όρο.

«Είναι ακριβώς έτσι!» απαντά ο κ. Γιαμίρ. «Είναι ένας αγώνας τού κεφαλαίου, του άγριου καπιταλισμού ενάντια σ’ ένα λαό που δεν κάνει τίποτα άλλο από το να εργάζεται, και να συνεισφέρει στο κράτος. Οι πολυεθνικές που έρχονται εδώ, κάνουν την δουλειά τους και δεν αφήνουν τίποτα στη χώρα.»

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ‘ΧΕΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΔΙΑΤΑΖΕΙ

Η Σεγόβια, τέσσερις ώρες βόρεια της Μεντεγίν, είναι μια πόλη 40.000 κατοίκων χτισμένη πάνω σε ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα χρυσού της Ν. Αμερικής.

Είναι μια πόλη ζωντανή, βρώμικη, ζεστή και επικίνδυνη, που ζει κάθε λεπτό απόλυτα συντονισμένη με τον ρυθμό των εκατοντάδων μύλων κονιορτοποίησης του μεταλλεύματος που δουλεύουν ακατάπαυστα. Είναι γεμάτη με καζίνο, μπαρ, πόρνες δεκάδες μαγαζάκια αγοράς χρυσού και παράγκες στα περίχωρα. Στην Σεγόβια παράγεται το 75% του χρυσού της Κολομβίας.

Τα ποσά που διακινούνται είναι τεράστια. Σε κάθε ένα από τα δεκάδες μαγαζάκια αγοράς χρυσού της πόλης φτάνουν κατά μέσο όρο περίπου 50.000 δολάρια κάθε μέρα.

Η Σεγόβια είναι πεδίο δράσης των ανταρτών Farc. Είναι επίσης πεδίο δράσης των Rastrojos που αποτελούνται από πρώην παραστρατιωτικούς. Και τέλος είναι πεδίο δράσης του Γραφείου του Ενβιγάδο, του καρτέλ που σχημάτισαν άνδρες του Πάμπλο Εσκομπάρ μετά τον θάνατό του αρχηγού τους. Όλοι πολεμούν με όλους για τον έλεγχο περιοχών. Μεγαλύτερη περιοχή, περισσότερα ορυχεία.

«Ο χρυσός δεν είναι απαγορευμένη ουσία. Είναι νόμιμος», λέει ο Leon Valencia, πρώην αντάρτης και σήμερα διευθυντής του ερευνητικού κέντρου Nuevo Arco Iris. «Κερδίζουν εύκολα χρήματα ή ξεπλένουν χρήματα από το εμπόριο ναρκωτικών μέσω του χρυσού και διακινδυνεύουν λιγότερο. Αγοράζουν χρυσό ή τον εξορύσσουν, τον πάνε στο Δήμο, τον νομιμοποιούν. Είναι πλέον νόμιμο εμπόρευμα, που αποδίδει κέρδη από φόρους για τον ντόπιο κυβερνητικό παράγοντα και έχουν έτσι κάλυψη σε αυτό το Δήμο.»

Όλοι οι μικροί χρυσωρύχοι εδώ για να μπορέσουν να δουλέψουν, πρέπει να πληρώσουν προστασία στις ένοπλες ομάδες της περιοχής. Ο φόβος κάνει τους πάντες να σιωπούν. Στην Σεγόβια κυριαρχεί ένα ρητό: «Σε κλειστά στόματα δεν μπαίνουν μύγες. «

Ο άνθρωπος που δέχθηκε να μιλήσει ανώνυμα, έχει μερίδιο σε ένα από τα ορυχεία της περιοχής μαζί με 40 άλλους συντοπίτες του. «Δυο εκατομμύρια το μήνα δίνουμε στις FARC.»είπε. «Υπάρχουν επίσης το «Γραφείο του Ενβιγάδο», και οι Ραστρόχος. Στους Ραστρόχος και στο «Γραφείο του Ενβιγάδο», πληρώνουμε προστασία με μετάλλευμα, σαν να ήταν κι αυτοί συνέταιροι στο ορυχείο. Γιατί αντίθετα ή θα σε κάνουν να φύγεις από εδώ ή θα δολοφονήσουν εσένα, την οικογένειά σου ή όποιον αυτοί θελήσουν.»

ΞΕΝΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ UBER ALLES

H κυβέρνηση υποστηρίζει τις ξένες επενδύσεις πάνω από κάθε τι άλλο. Είναι χαρακτηριστικό ότι η καναδική πολυεθνική Gran Colombia Gold τοποθέτησε ως πρόεδρό της την πρώην υπουργό εξωτερικών της Κολομβίας.

Ο διευθυντής της αρμόδιας υπηρεσίας του υπουργείου Ορυχείων Κάρλος Αντρές Κάντε, σπεύδει να επισημάνει ότι οι ξένες επενδύσεις αποτελούν πηγή εσόδων για το κράτος και αντιπροσωπεύουν το 2% του ΑΕΠ.

Θέλοντας να τελειώνουν μια για πάντα με τους παραδοσιακούς χρυσωρύχους μικρής κλίμακας, τους κατηγορούν ότι πληρώνοντας προστασία σε παράνομες ομάδες ουσιαστικά τροφοδοτούν τον εμφύλιο, και το σημαντικότερο ότι με τη δραστηριότητα τους μολύνουν το περιβάλλον.

Είναι αλήθεια ότι τόσο στο Μαρμάτο όσο και στη Σεγόβια υπάρχει ήδη μια περιβαλλοντική καταστροφή που την έχει προκαλέσει η μεταλλουργία μικρής κλίμακας. Στο Μαρμάτο βλέπει κανείς παντού, καταρράκτες από μολυσμένα από κυάνιο νερά, απόβλητα της επεξεργασίας, ενώ η Σεγόβια όπου οι χρυσωρύχοι χρησιμοποιούν υδράργυρο για την απόληψη του χρυσού, είναι η πιο μολυσμένη πόλη του κόσμου από το βαρύ μέταλλο με τιμές έως και 1000 φορές πάνω από το κανονικό, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

«Αυτό που δεν είναι καθόλου λογικό, είναι η εναλλακτική που προτείνει η κυβέρνηση της Κολομβίας, και γενικά οι κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής: Να υπάρχουν εταιρείες μεγάλες, οργανωμένες, που να είναι υπεύθυνες… Δεν υπάρχει τέτοια!» λέει ο περιβαλλοντολόγος Χούλιο Φιέρο. «Η Κολομβία έχει ήδη μεγάλη μεταλλευτική βιομηχανία και στις αναλύσεις που έχουμε κάνει, όλες δείχνουν μια τεράστια ανευθυνότητα. Και αν ο μικρός χρυσωρύχος επεξεργάζεται ένα τόνο γης, μια μεγάλη εταιρεία επεξεργάζεται 1000 τόνους», καταλήγει.

Στο εργοστάσιο επεξεργασίας Santa Marta της Gran Colombia Gold, τα λήμματα πέφτουν στην «πίσω αυλή» και ενώνονται με τα απόβλητα των μικρών χρυσωρύχων σε μια μικρή ρεματιά που έχει νεκρωθεί και έχει αποκτήσει όνομα: Όλοι την αποκαλούν, η Κυανιούχος Ρεματιά. Στις όχθες της χρυσοθήρες επεξεργάζονται τα λύματα για άλλη μια φορά, προσπαθώντας να βρουν χρυσό μέσα στα δηλητηριασμένα νερά, αψηφώντας τον κίνδυνο.

Ο αντιπρόεδρος της εταιρείας Χοσέ Όρο υποστηρίζει ότι αυτό βρίσκεται μέσα στα πλαίσια των νόμων της Κολομβίας. Και για το νέο τους σχέδιο στο Μαρμάτο, που προβλέπει τη δημιουργία ενός μεγάλου ανοιχτού ορυχείου, δίνει μια μάλλον ειδυλλιακή εικόνα από την εικόνα του ορυμαγδού που γνωρίζουμε και που δεν πείθει καθόλου τους κατοίκους:

«Δεν είναι ότι ανοίγουμε μια τεράστια τρύπα που μοιάζει με γιγαντιαίο ηφαίστειο» λέει. «Είναι ότι δουλεύουμε με τεμάχια, και τα αποκαθιστούμε στην πορεία. Υπάρχουν μέρη που δεν αποκαθίστανται καλά, τότε εκεί κάνουμε μια ωραία λιμνούλα με ψαράκια, άλλα μέρη τα φτιάχνουμε με πέτρα κι έτσι δημιουργείται ένας δρόμος για να περνάνε τα είδη υπό εξαφάνιση, δηλαδή, πρέπει να έχεις εναλλακτικές λύσεις και να είσαι δημιουργικός.»

Δημιουργία Δικτύου Ανταλλαγών στη Θεσσαλονίκη

odysseas — Tue, 24 Jan 2012 11:27:30 +0000

Σας προσκαλούμε στην 2η Γενική Συνέλευση σήμερα Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2012 – ώρα 18.30 σε αίθουσα του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης με θέμα: Δημιουργία Δικτύου Ανταλλαγών στη Θεσσαλονίκη.

Μετά την 1η συνέλευση που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2011 στον «Πύργο του Παιδαγωγικού ΑΠΘ» και τους προβληματισμούς – προτάσεις που κατατέθηκαν εκεί, καλούμε τους ενδιαφερόμενους να συμμετέχουν στην 2η ΓΣ, να καταθέσουν συγκεκριμένες προτάσεις και να δημιουργήσουν το Δίκτυο Αναταλλαγών, ώστε να ξεκινήσει άμεσα η λειτουργία ενός κατά βάση αχρήματου Δικτύου Ανταλλαγών στην Θεσσαλονίκη.

Ας μη μείνουμε παθητικοί κι εξαρτημένοι, ας αυτοοργανωθούμε, ας πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας.
Το πρόγραμμα της ημέρας σε αδρές γραμμές:

Παρουσίαση προτάσεων μελών της Συντονιστικής Επιτροπής
Παρουσίαση προτάσεων άλλων μελών
Σύντομη παρουσίαση του προγράμματος λειτουργίας
Σύσταση ομάδων εργασίας και άμεση εκκίνηση των ανταλλαγών

Ελλάδα quo vadis

odysseas — Sun, 22 Jan 2012 00:21:52 +0000

Την Δευτέρα 23/1 στις 19:30 θα πραγματοποιηθεί απευθείας δημόσια μετάδοση της συζήτησης που θα οργανώσει στο Βερολίνο, το Ίδρυμα Heinrich Böll το ινστιτούτο των γερμανών πράσινων και το Freïe Universität, με θέμα «Ελλάδα quo vadis» και συνομιλητές τον Κώστα Σημίτη πρώην πρωθυπουργό και τον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Η δημόσια προβολή θα γίνει στην αίθουσα εκδηλώσεων του Γκαίτε με μετάφραση ενώ μετά την ολοκλήρωσης της συζήτησης στη Γερμανία, θα ακολουθήσει συζήτηση στην οποία θα παρέμβουν και θα σχολιάσουν οι:

Χάρης Αγγελίδης, δικηγόρος, μέλος των Οικολόγων Πράσινων,
Ορέστης Καλογήρου, φυσικός, αν, καθηγητής του ΑΠΘ, εκ των 18 υπογραφόντων «Για την Ελλάδα Τώρα»
Γιώργος Φλωρίδης, δικηγόρος, πρώην υπουργός και βουλευτής, ιδρυτής του Κοινωνικού Συνδέσμου.

θα συντονίσει ο δημοσιογράφος και δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης Χρήστος Μάτης

Το ινστιτούτο Γκαίτε βρίσκεται στην οδό Βασ. Όλγας 66

Πρόσβαση με δημόσια μέσα μεταφοράς:
Λεωφορεία από το κέντρο: Νο. 5, 6, 33, 78, 8 Στάση «Λαογραφικό Μουσείο»
Λεωφορεία πρός το κέντρο: Νο. 3, 5, 6, 8, 33, 39, 78 Στάση «Φλέμινγκ»

Παζάρι προϊόνων οικολογικής γεωργίας

odysseas — Fri, 20 Jan 2012 21:10:30 +0000

Διήμερο εκδηλώσεων στη Θεσσαλονίκη για την οικολογική γεωργία και την εναλλακτική οικονομία στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο «Σχολείο για τη μάθηση της ελευθερίας», με παράλληλη διήμερη λειτουργία του παζαριού προϊόντων οικολογικής γεωργίας.

Αυτό το Σαββατοκύριακο 21-22 Ιανουαρίου, το 8^ο εβδομαδιαίο παζάρι βιολογικώνπροϊόντων «Από τα κάτω» εμπλουτίζεται με δυο διαφωτιστικές εισηγήσεις και παράλληλη διήμερη λειτουργία του παζαριού βιολογικών προϊόντων.

Σάββατο 21.1

Το Σάββατο 21.1 μετά τη διεξαγωγή του παζαριού βιολογικών προϊόντων (4.00-8.00 το απόγευμα), θα ακολουθήσει στις 8.30 εισήγηση με θέμα «Εναλλακτική οικονομία και οριζόντια διακίνηση προϊόντων». Ομιλητές θα είναι οι: Νίκος Ιωάννου και Δημήτρης Δασκαρόλης, από την ομάδα εναλλακτικού και αλληλέγγυου εμπορίου «Nosotros» της Αθήνας. Η εκδήλωση θα κλείσει με ρεμπέτικη βραδιά που θα ξεκινήσει στις 10.30.

Κυριακή 22.1

Την Κυριακή θα λειτουργήσει εκτάκτως το παζάρι βιολογικών προϊόντων, από τις 11.00 το πρωί μέχρι τις 6.00 το απόγευμα.

Στις 7.00 θα υπάρξει η εισήγηση με θέμα «Μαθήματα διατροφικής ελευθερίας: οικολογική ή χημική γεωργία;», με ομιλητές παραγωγούς του παζαριού, αλλά και τον οικολόγο γεωργό Τάκη Λίτσα από το πρότυπο αγρόκτημα Λίτσα της Θέρμης.

Κατά τη διάρκεια του παζαριού θα λειτουργεί κοινωνικό μαγειρείο με προϊόντα από τα παζάρι. Στο παζάρι συμμετέχουν παραγωγοί φρούτων, λαχανικών, λαδιού, οσπρίων, μαρμελάδων, γλυκών κουταλιού, σιταριού, χυμών, κρασιού, τσίπουρου κ.ά. προϊόντων.

Χώρος εκδήλωσης: «Σχολείο», Βασ. Γεωργίου-Μπιζανίου (περιοχή Φαλήρου). Λεωφορεία: Στάση Ευζώνων. Από ανατολικά: 3, 5, 6, 8, 33, 39, 78Ν. Από παραλία: 5, 6, 33. Από κέντρο: 3, 10, 11, 31, 39

Ποιοι διέφθειραν την Ελλάδα;

odysseas — Wed, 04 Jan 2012 12:05:10 +0000

Ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων Ντάνιελ Κον Μπεντίτ αναφέρεται στην ανάμειξη γαλλικών και γερμανικών εταιριών σε ελληνικά φαινόμενα διαφθοράς. «Δεν υποφέρουμε από πλεόνασμα, αλλά από έλλειμμα Ευρώπης», τονίζει.

Σε συνέντευξη στην γερμανική ραδιοφωνία (SWR) προτείνει μία νέα, κοινή ευρωπαϊκή πολιτική, αμφισβητώντας την αποτελεσματικότητα του δρόμου που ακολουθήθηκε ως τώρα για την επίλυση της ευρωκρίσης.

«Χρειαζόμαστε απλά μία πολιτική η οποία απλά θα ενισχύσει όσα έχουμε πετύχει έως τώρα. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε μία Ευρώπη, η οποία να είναι σε θέση να παίρνει αποφάσεις για τον τρόπο επιβολής δημοσιονομικής σταθερότητας και για το πώς μπορούμε να προωθήσουμε από κοινού την ευρωπαϊκή ανοικοδόμηση. Δηλαδή πώς μπορούμε να επενδύσουμε ώστε να βγει η ευρωπαϊκή οικονομία από την κρίση», υπογραμμίζει ο Κον Μπεντίτ.

Ξένη συμμετοχή στην ελληνική διαφθορά

Σχολιάζοντας τα φαινόμενα διαφθοράς στην Ελλάδα, που προκαλούν απροθυμία οικονομικής στήριξης της χώρας, ο κος Κον Μπεντίτ στρέφει την προσοχή στο μερίδιο ευθύνης διαπλεκόμενων γερμανικών και γαλλικών επιχειρήσεων: «Αυτό που με ενοχλεί στην ιστορία δεν είναι η διαπίστωση ότι η Ελλάδα ήταν διεφθαρμένη, αλλά ποιος ήταν διεφθαρμένος. Ποιές γερμανικές και γαλλικές επιχειρήσεις συμμετείχαν; Σε ποιόν πουλήσαμε όπλα; Ακόμη και τώρα συνεχίζουν γερμανικές και γαλλικές εταιρίες τις πωλήσεις όπλων στην Ελλάδα, με τη στήριξη των εκάστοτε κυβερνήσεων. Επομένως εμπλεκόμαστε κι εμείς σε αυτό».

«Υποφέρουμε από έλλειμμα Ευρώπης»

Ο Ντάνιελ Κον Μπεντίτ κλείνει επισημαίνοντας την αποτυχία της γερμανικής κυβέρνησης να εξηγήσει στους πολίτες της χώρας την ισοτιμία ευρωπαϊκών με εθνικών συμφέροντων: «Πιστεύω ότι, αν οι κυβερνήσεις είναι σήμερα έξυπνες, πρέπει να καταστήσουν σαφές ότι τα ευρωπαϊκά συμφέροντα είναι και εθνικά.

Και αν το ευρώ καταρρεύσει εξαιτίας των γερμανικών συμφερόντων, τότε θα πληγούν και τα γερμανικά συμφέροντα, καθώς χωρίς το ευρωπαϊκό οικονομικό πλαίσιο, δεν θα ήταν βρίσκονταν στην τωρινή της κατάσταση η γερμανική οικονομία. Πρέπει κάποια στιγμή να πούμε την αλήθεια στους ανθρώπους και αυτή είναι ότι δεν υποφέρουμε από πλεόνασμα, αλλά από έλλειμμα Ευρώπης.

Ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων κλείνει υπογραμμίζοντας ότι οι αρμόδιοι πολιτικοί πρέπει να ξεκαθαρίσουν στους πολίτες ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μία ιστορική εξελικτική διαδικασία και να μην υποτάσσσονται στις διαθέσεις του κίτρινου τύπου, καθώς , όπως λέει χαρακτηριστικά, «κάτι τέτοιο δεν βοηθά κανέναν».

Sabine Hackländer / Άρης Καλτιριμτζής

Πηγή: http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15642646,00.html